Motorpsycho - Still Life with Eggplant (2013)

Label: Psychobabble
Bandsite: http://www.motorpsycho.fix.no/
Running Time: 45:32
Reviewer: Henk Vermeulen
Score: 
(out of 5 JoJo's)


Een dik jaar heb ik ernaar uit moeten kijken, naar de opvolger van het magnifieke 'The Death Defying Unicorn' (2012) van het Noorse Motorpsycho. Met 'Still Life with Eggplant' is het zover! Wederom is er samengewerkt met een befaamd Scandinavisch musicus. Op het vorige album was dat toetsenist Stahle Storlokken die het trio versterkte en nu geeft gitarist Reine Fiske acte de présence, een Zweeds muzikant die met The Amazing en met Dungen al de nodige faam verwierf. Hier verzorgt Fiske samen met vaste gitarist Hans Magnus Ryan de gitaarpartijen en de Mellotron.
'Still Life' grijpt terug op de meer stevige nummers van haar voorganger waarin de toetsen van Storlokken minder prominent aanwezig waren en is in die zin een vervolg op het voorlaatste monumentale album 'Heavy Metal Fruit' (2010) en op het al net zo schitterende 'Little Lucid Moments' ( 2008). “Niets nieuws dus” hoor ik u denken. Inderdaad, geen vernieuwend album maar een album zoals psychonauten graag willen dat de band zich presenteert: opzwepende, naar een climax toewerkende muziek, gekenmerkt door lang uitgesponnen gitaarsolo’s met bijpassende 'noise' waarin telkens voldoende rustpunten te vinden zijn om te voorkomen dat het gaat vervelen.
De sfeer van hun concerten zal nooit benaderd kunnen worden, daar zullen we mee moeten leren leven. Wat wel mag worden verwacht is dat een werkstuk die ingrediënten bevat waarmee de band voor menigeen de status van 'beste live band ooit' heeft verworven. Deze nieuweling is hiermee voldoende uitgerust. Het meest fundamentele ingrediënt zijn wel de zeer dominant aanwezige basgitaar-riffs van Saether waaromheen minutenlang op zeer avontuurlijke wijze een structuur wordt gevlochten met opzwepend gitaarwerk en beukend slagwerk. De regelmatig terugkerende typische samenzang van Saether en Ryan en de barokke verschuiving van het naar een climax toewerkende gebeuk naar idyllische rustpunten, completeren de receptuur. Het ruim 17 minuten durende 'Ratcatcher' vormt hier het prototype van en dit geniale nummer is dan ook het hoogtepunt.
Maar wat te denken van het bijna 5 minuten durende 'August'? Ik peinsde me suf waar ik dit eerder had gehoord. Op de hoes kijkend sloeg de 'aha erlebnis' onmiddellijk toe. Het is een cover uit 1969 van Love. Ik heb het nummer, van het album 'Four Sail', sinds lang weer eens opgezet. Mijn conclusie: zowel het origineel als de cover klinken prachtig, met name vanwege het huiveringwekkende gitaarspel. Hulde dus aan Love maar zeker ook aan Motorpsycho die dit verloren gewaande nummer in ere hebben hersteld. Het album bevat, behalve de reeds genoemde, nog drie relatief lange songs waarvan de afsluiter zowel vanwege de kippenvel opwekkende melodie en zang maar vooral vanwege de titel een bijzonder plaats verdient op deze site: 'The Afterglow'. Henk Vermeulen (05-2013)

Personnel:
Bent Saether - bass, vocals
Hans Magnus Ryan - guitar, vocals
Kenneth Kapstadt - drums
Reine Fiske (guest) - guitar, Mellotron

Discography (studio):
Lobotomizer (1991)
Soothe (1992)
Demon Box (1993)
Timothy’s Monster (1994)
Blissard (1996)
Angels and Daemons at Play (1997)
Trust Us (1998)
Let them eat Cake (2000)
Phanerothyme (2001)
It's A Love Cult (2002)
Black Hole/Blank Canvas (2006)
Little Lucid Moments (2008)
Child Of The Future (2009)
Heavy Metal Fruit (2010)
The Death Defying Unicorn (2012)
Still Life with Eggplant (2013)

Wat een week ... CD

RICHARD WRIGHT  - Broken China (1996)

Bijna vijf jaar geleden alweer...

... overleed Richard Wright. Onverwacht, een schok voor Pink Floyd-fans. Deze gedachte deed mij grijpen naar zijn tweede solo album 'A Broken China'.
Wright was de stille kracht achter "the pushier chaps of the band" zoals David Gilmour dat verwoordde, maar vormde een onmisbaar puzzelstuk in de uit vier (of vijf) delen bestaande Floydpuzzel. Haal een stukje weg en het klopt niet meer. Dat gold natuurlijk ook voor de onvergetelijke toetsenpartijen en experimentele geluiden die Wright tevoorschijn toverde. Het veranderde de (progressieve) muziek.
Na het goede 'Wet Dreams' uit 1978 kwam hij in 1996 met 'A Broken China', een prima werkstuk, getooid in een mooie Thorgerson hoes, bijgestaan door o.a. Manu Katché (drums), Pino Palladino (bass) en Tim Renwick en Dominic Miller (guitars). Een typisch Wright-produkt waarbij het bezwerende, enigszins lijzige ritme de luisteraar in andere sferen brengt. Zestien tracks met als uitschieters 'Breaking Water' en 'Night of a Thousand Furry Toys'.
Het wordt tijd voor een heruitgave van zijn albums en van het niet meer te verkrijgen en geflopte project 'Zee'. Geremasterd, met uitgebreid art-work, een dik boekje over 's mans verdiensten en bonustracks. Zoals je dat doet bij eminente artiesten. Richard Wright verdient dat meer dan wie dan ook. Harry de Vries (wat een week 20) 

Wat een week ... CD

CRISTIANO ROVERSI  - AntiQua (2012)

Voor de liefhebbers ...

... van Le Orme, Steve Hackett en vooral van Anthony Phillips zal het derde album van Cristiano Roversi (o.a. Submarine Silence, Mangala Vallis) geen tegenvaller zijn.
Multi-instrumentalist Roversi ziet Phillips als zijn leermeester. 'AntiQua' doet mij ook sterk denken, en niet alleen vanwege de hoes, aan Phillips' eerste post-Genesis albums 'Wise after the Event' en 'The Geese and the Ghost'. Mooi vorm en inhoud gegeven symfo met een lichte folktoets waarbij de 12-string en de klassieke gitaar vaak een hoofdrol spelen en geplaatst worden in vloeiende melodielijnen en warme toetsenpartijen.
Hoogtepunt vormen de bijna veertien minuten van 'Tales from Solitude Suite' waarin Bernardo Lanzetti (o.a. PFM) de raspende vocalen voor zijn rekening neemt. Maar ook het introverte 'Nessie Revealed ' en vooral het uit twee delen bestaande 'Falling' met zang van Leonora is muzikale emotie van de bovenste plank.
Zoals het promovel beschrijft gaat dit 'ninetrack album' over het vreemde land AntiQua dat in ons hoofd ontstaat "every time we give in to dreams and forget about the daily grind". Voor die momenten is dit uitstekende werkstuk van Roversi uitermate geschikt. Harry de Vries (wat een week 18)

Mr Averell - Gridlock (2013)

Label: Equally Tuned/Gonzo Multimedia
Bandsite: http://www.averell.nl/
Running Time: 46:42
Reviewer: Harry 'JoJo' de Vries
Score: 
(out of 5 JoJo's)


Deze tijd kent een voorliefde voor retro en 'vintage'. Op het gebied van kleding, auto's en woninginrichting maar zeker ook muzikaal is er een hang naar het verleden. Dat is vaker voorgekomen maar deze keer lijkt het zijn oorsprong te vinden in stuurloosheid, een zoektocht naar nieuwe wegen door de oude hoofdpaden nog eens te bewandelen. De Nederlandse 'Visual Sound Artist' Mr Averell, pseudoniem voor René van Commenée, heeft een nieuwe weg gevonden op dit sterke, om niet te zeggen briljante album 'Gridlock' dat 'out of the box'-muziek bevat, anders dan anders, rete creatief.
Via samenwerking met David Jackson (ex Van der Graaf Generator) kwam Mr Averell de afgelopen jaren in contact met bekende namen. En die strikte hij voor participatie op 'Gridlock' en de lijst is niet mis. Mike Garson (David Bowie), John Ellis (Peter Gabriel), Stuart Gordon, Judge Smith, Hugh Banton (allen VDGG) en Lene Lovich om er maar eens een paar te noemen.
Op het promovel wordt de vraag gesteld "Is Mr Averell a sensitive singer-songwriter, a rock music wildman and avant-garde performance artist or a musical clown?" Hij is het allemaal want het is avant-garde rock, af en toe gelardeerd met theatrale aspecten en humor, zonder de emotionele toets uit het oog te verliezen en zonder de erkenning van grenzen want Mr Averell maakt een reis langs meerdere muzikale stromingen zoals jazz, progrock, elektronische muziek en pop. Het geheel is gezet in een directe, open en heldere produktie die hij samen met Martijn Alsters verzorgde en er is sprake van een goed verzorgd boekje met een mooie hoes.
De twaalf tracks komen, ondanks hun complexiteit en gelaagdheid, snel binnen. Het is even wennen aan de soms bijna declamerende en net niet 'over the top' zang van Mr Averell, vergelijkbaar met Peter Hammill, maar hij wint mij snel voor zich in de relatieve meezinger 'Break the Mirror' en het met Lene Lovich gezongen, up-tempo 'Kiss the Girl'.
Hoewel het album ultieme creativiteit laat horen en 'anders dan anders' het credo is, is Mr Averell natuurlijk ook beinvloed. Niet in de laatste plaats leidt de bezetting ertoe dat er referenties zijn aan VDGG zoals in het geweldige 'Deliberately' en in 'Boxes' met bijzonder orgelspel van Banton en vooral van de bespeler van het pijporgel Willem Tanke. In 'Babel' laat Mr Averell horen ook geluidskunstenaar te zijn en doen de rare geluiden mij denken aan de Amsterdamse Geluidsmachinist. Het sterke titelnummer, dat handelt over files op de Nederlandse snelwegen, kent een snerpende, karakteristieke saxsolo van Jackson. Mijn persoonlijke favoriet is het mooie, ingetogen 'Sightseeings' waarbij het briljante pianospel van Garson refereert aan Keith Jarrett's 'The Koln Concert'. Hoe mooi is dit!
Het album 'Gridlock' kwam voor ProgLog AFTERglow uit de lucht vallen, een muzikale donderslag bij heldere hemel. Superlatieven schieten tekort om dit uitstekende album van deze relatief onbekende Nederlander te typeren. Hoewel de bekende namen er een bijdrage aan kunnen leveren denk ik dat Mr Averell op eigen kracht zeker een wat groter publiek aan kan boren als hij de hoge kwaliteit van 'Gridlock' weet vast te houden. Aan mij zal het niet liggen. Harry 'JoJo' de Vries (05-2013)  

Personnel:
René van Commenée - vocals, synths, Hammond, mellotron, percussion, sampling, accordeon
Martijn Alsters - guitars and treatments
Mike Garson - grand piano
John Ellis - electric guitar, e-bow, bass guitar
Lene Lovich - vocals
Andy Jackson - duoble horns, saxophone
Stuart Gordon - violin, electronics
Chris 'Judge' Smith - euphonium, harmonic voices
Hugh Banton - organ 
WillemTanke - organ
Dyane Donck - bass guitar, sounddesign
Ninca Leece - sounddesign
Tamino Heikens - electric guitar, bass guitar

Discography:
Out of my Mind (2005)
Gridlock (2013)

Wat een week ... CD

ELO - Eldorado (1974/2001)

Perfecte cocktail ...

... van klassieke muziek, pop en symfonische rock. Dat is wat The Electric Light Orchestra vooral in de jaren 70 te bieden had. Later sloeg de balans door naar gladde baggerpop. Maar met 'A New World Record' (1976), met het magnum opus 'Out of the Blue' (1977) en met het voorliggende 'Eldorado' (1974) lieten Jeff Lynne c.s.horen hoe hoog de muzikaal-technische, compositorische en produktionele kwaliteit was. En overal waart de geest rond van The Beatles.
Knap hoe de band meerlagige composities toch toegankelijk wist te maken voor een groot publiek. Want wie kent 'Can't Get It Out Of My Head' niet, of 'Boy Blue'? En het prachtige titelnummer inclusief zijn 'Finale'? Op deze remaster van alweer twaalf jaar terug staan nog als bonus 'Eldorado Instrumental Medley' - waar men alle registers op de instrumenten opentrekt - en 'Dark City'.
Al een paar jaar terug had men een comeback voor ogen maar die ging om onduidelijke redenen niet door. Met het deze maand verschenen 'ELO Live' lijkt de terugkomst aan het front wederom ingeluid. Interessante ontwikkeling. Harry de Vries (wat een week 17)

Wat een week ... CD

GROUP 1850 - Paradise Now/Agemo's Trip (2013)

Gestold verleden ...

... dat biedt deze mooie remaster van de eerste twee albums van de legendarische psychedelische Nederlandse band Group 1850, te weten 'Agemo's Trip to Mother Earth' (1968) en 'Paradise Now' (1969). Natuurlijk, jeugsentiment maar ook een eerbetoon aan een band die kon wedijveren met buitenlandse pendanten zoals Floyd maar daar per saldo nooit aan toekwam.
Vijftien tracks en een bonus track zijn door Pseudonym Records prima geremasterd. Het geluid is voller en helderder al gaat daarmee de voor de jaren '60 zo karakteristieke en goed bij deze muziek passende sound enigszins verloren. Heerlijk om het sterke 'Paradise Now' weer eens te horen, de bijna 11 minuten van het weirde maar o zo mooie 'Purple Sky' en niet te vergeten het hallucinerende, door het orgel van Peter Sjardin gedomineerde '?!' Het debuutalbum  'Agemo's Trip' scoort bij mij nog steeds iets minder maar kent ook geweldige composities zoals het bijna kwartier van 'I Put My Hands on Your Shoulder'.
Het bestaan van Group 1850 was relatief kort maar heftig en heeft een onuitwisbare invloed gehad op de ontwikkeling van de Nederlandse progressieve scene. Mooi om te zien dat het boekje posters bevat van optredens georganiseerd in Schiedam door de mij bekende Martin Green alias Martin Groenhorst, de man die op onze middelbare schoolfeesten altijd 'plaatjes draaide'. Toch een beetje jeugsentiment?  Harry de Vries (wat een week 16)

Wat een week ... CD

AMPLIFIER - Echo Street (2013)

Donker en psychedelisch ...

... dat is het handelsmerk van Amplifier, de band die al zo onverwacht verbaasde met hun derde album 'Octopus' uit 2010, dat door een der redacteuren zelfs, en terecht, als meesterwerk werd betiteld.
De vraag is dan logischerwijze, is 'Echo Street' ook een meesterwerk? Ik denk het wel maar daarvoor moet het album verder groeien. Vooralsnog kan worden gezegd dat er wel wat onder de laser ligt zeg. Deze Britten klinken eigentijds maar verloochenen hun invloed niet via sporen van Porcupine Tree en Pink Floyd, weten hoe de spanningsboog in een compositie moet worden opgebouwd, zijn technisch zeer vaardig, ook de zang van met name gitarist Sel Balamir, en 'last but not least' hullen de acht indrukwekkende tracks in een warme en heldere produktie.
Toen ik voor het eerst opener 'Matmos' hoorde ging ik al plat, en dat zette zich voort met als absoluut hoogtepunt het op het eerste gehoor ontsporende en met een mystieke geluidswal getooide titelnummer. Zo goed als een meesterwerk, nog een weekje verder luisteren en 'Echo Street' is een meesterwerk! Dat kan toch bijna niet anders.
Harry de Vries (wat een week 15)

Wat een week ... CD

MMOSS - Only Children (2012)

Energieke psychedelische rock ...

... dat is wat het viertal van Mmoss  maakt. Waarbij, uiteraard zou ik zeggen, de referenties aan Pink Floyd ten tijde van Syd Barrett niet van de lucht zijn maar ook de West Coast-invloeden uit het hippie-tijdperk, denk aan bands als Love en Spirit, zeer regelmatig voorbijkomen.
Het zeer 'basic' uitgevoerde hoesje met weinig informatie is een beetje een tegenvaller maar de muziek maakt veel goed. Die is namelijk met een ongelooflijke drive gezegend terwijl de rustpunten niet uit het oog zijn verloren en goed gedoseerd zijn. Verder domineren het keyboardspel van Rachel Neveu en de scheurende gitaarpartijen van Doug Tuttle het geluidsspectrum. Mijn persoonlijke favorieten zijn opener 'Spoiled Sun' met een thema dat het hoofd niet snel verlaat en de tien minuten 'War Sux'.
Maar alle negen tracks staan als een huis en ik krijg de neiging om met terugwerkende kracht mijn Eindejaarslijst 2012 aan te passen. Dit album heb ik gemist in die periode maar zou zeker een plaats in die Top10 hebben verdiend. Harry de Vries (wat een week 14)