WAT ER NAGLOEIT .. 2007
JAARLIJST Harry 'JoJo' de Vries

1 Dream Theater - Systematic Chaos
Terug aan de top na twee miskleunen met een album dat een ijkpunt in de prog is.
2 Blackfield - Blackfield II
Ik wentel mij glimlachend in zwaarmoedigheid, melancholie en emotie.
3 Porcupine Tree - Fear of a Blank Planet
Een imponerend album, met een boodschap, op een hervonden spoor.
4 Ritual - The Hemulic Voluntary Band
Prog vermengd met folk leidt tot romantiek. Een weldadig romantisch album.
5 Oceansize - Frames
Ondanks de door de band gecreëerde generatiekloof een briljant werkstuk.
6 Gazpacho - Night
Hypnotiserend door repetitie en mystieke arrangementen.
7 Fish - Communion
Prachtig akoestisch document met veel passie. Twee CD's lang.
8 Oblivion Sun - Oblivion Sun
Virtuoze progressieve jazz-rock in de traditie van Happy the Man.
9 Sleepytime Gorilla Museum - In Glorious Times
Bizarre complexiteit, niets is wat het lijkt, een hersenspoeling.
10 Wicked Minds - Live at Burg Herzberg Festival
Stevig, veel Hammond, ongelooflijke drive, aanstekelijk spelplezier.

WAT ER NAGLOEIT ... 2007
JAARLIJST Arjan Bom

1 Phideaux - Doomsday Afternoon
Beslist niet grensverleggend, maar wat een geweldige, door de seventies geïnspireerde symfo. Een weldaad voor mijn gehoor!!!
2 Big Big Train - The Difference Machine
Met neuslengte verslagen door Phideaux, maar wat heb ik een plezier beleefd aan deze retro-prog en met name aan die heerlijk ouderwets klinkende mellotron.
3 Gazpacho - Night
Subliem, hypnotiserend, verslavend meesterwerk, dat vast in vele lijstjes hoge ogen gooit.
4 The Flower Kings - The Sum of no Evil
TFK: altijd afwachten of je waar voor je geld krijgt. Deze keer is het raak. Op het onvolpre- zen "Flower Power" na, hun beste album ooit.
5 Beardfish - Sleeping in Traffic: Part One
Deze band is hard op weg om één van de interessantste progbands van deze tijd te worden.
6 Glass Hammer - Culture of Ascent
Deze Amerikanen staan garant voor kwalitatief sterke symfo, al verwacht ik ooit nog de ideale Glass Hammer-cd; dat is dit album nog net niet.
7 Ritual - The Hemulic Voluntary Band
Een bijzondere mix van prog en folk, met een uitermate fraaie epic als afsluiting.
8 Porcupine Tree - Fear of a Blank Planet
Wilson blijft een grote produktiviteit aan hoge kwaliteit paren, al blijf ik de muziek van PT uit de jaren negentig toch leuker vinden.
9 Knight Area - Under a New Sign
Deze Nederlandse band houdt zich knap staande in het geweld van dit uitstekende progjaar.
10 Puppet Show - The Tale of Woe
Het tweede album in een slordige tien jaar van deze groep blijkt een groeibriljantje. Achteraf ben ik bij mijn review iets te streng geweest...

WAT ER NAGLOEIT ... 2007
JAARLIJST Peter Swart

1 Blackfield - Blackfield II
Omdat er nummers op staan die ik bijna niet kan beluisteren zonder tranen in m'n ogen.
2 Dream Theater - Systematic Chaos
Dankzij de geweldige gitaarsolo in het openingstrack en de dvd 'The Making Off'. Smullen.
3 Porcupine Tree - Fear Of A Blank Planet
Sfeervol van begin tot eind. Intrigerende muziek bij een even intrigerend thema.
4 The Flower Kings - The Sum Of No Evil
Bijzonder knap gespeelde symfo.
5 Within Temptation - The Heart Of Everything
Gelukkig toch ook nog kwaliteit van Nederlandse bodem.

Wat er nagloeit .... AFTERglow Jaarlijsten 2006



The Tangent - A Place in the Queue
Arjan Bom en Peter Swart
1

Areknamès - Love Hate Round Trip
JoJo
1

Arjan Bom Top Vijf 2006

1 The Tangent - A Place in the Queue
Met afstand de mooiste plaat van het jaar. Een avontuur om naar te luisteren met wat mij betreft de ultieme symfohoes
2 Magenta - Home / The New York Suite
Aangename plaat waarop flink maar verantwoord wordt geleend uit de 'seventies'
3 Jakko M. Jakszyk - The Bruised Romantic Glee Club
Net binnen maar nu al goed genoeg voor een ´Top5Notering´
4 The Flower Kings - Paradox Hotel
De laatste jaren niet bijster interessant bezig maar nu met een verrassend goed album dat mij doet denken aan de beginjaren
5 Frost - Milliontown
Origineel, avontuurlijk album waarvan ik gedacht had dat hij hoger zou eindigen en die niet meer zo vaak in de speler belandt

JoJo Top Tien 2006

1 Areknamès - Love Hate Round Trip
Een subliem album waar iedere track iets bijzonders, onverwachts of briljants bevat. Winnaar ´ProgAwards 2006´
2 Hypnos 69 - Eclectic Measure
Prog zoals prog moet zijn: de blik naar voren, zonder het verleden te vergeten; intrigerende composites waarin veel gebeurt
3 Devin Townsend - Synchestra
Zijn beste tot nu toe waarbij de gebruikelijke ´hersenspoeling´ wordt gelardeerd met rustiger passages
4 OSI - Free
Uniek geluid, mystieke sfeer, vakmanschap, hoge kwaliteit al is het net wat minder dan de excellente voorganger
5 Jakko M. Jakszyk - The Bruised Romantic Glee Club
Geweldige dubbelaar waarop de rechterhersenhelft verwend wordt met emotieve composities en autobiografische teksten
6 Mangrove - Coming Back to Live
Veruit de beste symfoband van Nederlandse bodem met het bewijs live ook zeer te kunnen boeien
7 La Maschera di Cera - Luc Ade
Een waardige opvolger van topalbum ´Il Grande Labirinto´
8 Ozric Tentacles - The Floor´s Too Far Away
Bekende kost maar met hoge kwaliteit en dat is zeer knap na zovele dienstjaren
9 White Willow - Signal to Noise
Stilstand is achteruitgang en dat is contrair aan progrock, zo is het devies van deze band. En dat is te horen
10 Wicked Minds - Witchflower
Heerlijke felle door Hammond Organ gedomineerde muziek met aanstekelijke drive en refreinen die beklijven

Peter Swart Top Vijf 2006

1 The Tangent - A Place in the Queue
Knap gespeelde symforock, aanstekelijk en sterk refererend aan de gouden jaren.
2 Steve Hackett - Wild Orchids
Steve levert alweer een zeer gevarieerd album af, inclusief enkele dubieuze songs die het totaaloordeel afzwakken.
3 Magenta - Home / The New York Suite
Na hun spetterende optreden tijdens het iO-Pages festival kan de band bij mij geen kwaad meer doen.
4 Anthony Phillips - Field Day
Ant is weer terug bij het begin: een album vol akoestisch gitaarwerk. Maar liefst 61 'parts and pieces'.
5 Dream Theater - Score (Live)
Lijkt totaal niet op nummer vier van mijn lijst. Er is één overeenkomst: vakmanschap.

Wat een week … CD

Godspeed You Black Emperor! –
Yenqui U.X.O (2002)

Engagement viert de boventoon …

… bij deze post-rockband uit het land der Mounties. Geëngageerd en principieel. Zo willen de wisselende leden van dit project niet met hun achternaam worden vermeld: de muziek is vele malen belangrijker dan de muzikanten, zo stelt men. En men annuleerde ooit een optreden in 013 Tilburg omdat de band erachter kwam dat de koelsissende multinational Pepsi-Cola locatiesponsor was. Naar Gybe! luisteren vergt veel van de luisteraar maar dan heb je ook wat: onheilspellende muziek gedomineerd door symfonische klanktapijten die neergelegd worden door violen, felle gitaren, ronkende keys en dat alles ondersteund maar ook onderbroken door alle kanten op schietende ritmes. Ik wacht ongeduldig op een nieuw album. JoJo (wat een week 51)

Wat een week ... CD

Eloy - Ocean (1977)

Een klassiek verhaal en klassieke symforock ...


... gaan hand in hand op dit meesterwerk van de Duitse band Eloy. In hun hoogtijdagen verkochten ze in Duitsland beter dan Yes en Genesis. Ondanks de complexiteit blijft de muziek vrij toegankelijk, met sfeervolle toetsen- en gitaarpartijen en een sterk ritmetandem. Het album gaat over Atlantis: het mythische land, beheerd door de Griekse zeegod Poseidon. Het ontwikkelde zich tot een paradijselijke wereld en ging ten onder toen de mens zich afwendde in egoïsme en machtswellust. In de teksten volgt Eloy nauwgezet de door Plato opgetekende overlevering. Een klassieker in het genre. Peter Swart (wat een week 51)

HoestoBlame Chapter Two

Jethro Tull - Thick As A Brick (1972)
Ontwerp: Ian Anderson, John Evan &
Jeffrey Hammond-Hammond

Tien weken, tien hoezen

Om te ervaren hoe bijzonder de hoes is moet u zich niet verlaten op de CD. Daar is het teruggebracht tot een ‘glossy format’. Nee, voor de echte sensatie zult u een LP op de kop moeten tikken. Om het krantenpapier te voelen en de twaalf pagina’s tellende krant ‘The St. Cleve Chronicle’ te kunnen lezen, want dat lukt nauwelijks bij de CD. Het ontwerp is van leden van de band zelf en het maken van de hoes duurde langer dan het maken van dit briljante album. Eigenlijk raak je nooit uitgelezen. De teksten bevatten verborgen boodschappen, codes, een albumrecensie, een spelletje voor kinderen ‘Connect the Dots’ en de krant vermeldt dat de teksten voor ‘Thick As A Brick’ zijn geschreven door de achtjarige Gerald Bostock die op de coverfoto van de krant staat. De band zou alleen de muziek hebben gecomponeerd. Anderson houdt dit tot op de dag van vandaag vol. Er staat ook een puzzel in. Verbazingwekkend dat ik soms exemplaren van de LP op beurzen zie waar iemand de puzzel met ballpoint heeft ingevuld. Niet te geloven, een hoesbarbaar dus. JoJo

Wat een week … CD

Jakko M. Jakszyk –
The Bruised Romantic Glee Club (2006)

Op de valreep van het jaar een ….

… geweldige dubbelaar van Jakszyk, multi-musicus en zanger maar vooral gitarist bij o.a. 21st Century Schizoid Band. Jakszyk smelt symfo, klassiek, ambient, jazz en jazz-rock samen tot prachtige, smaakvolle en melodieuze progressieve rock. Prog waarin de rechterhersenhelft verwend wordt door emotieve composities en autobiografische teksten. Zijn vrienden hadden ook door dat Jakko M. kwaliteit in huis heeft en besloten mee te doen zoals Mel Collins, Robert Fripp, Ian Wallace, Ian McDonald, Dave Stewart, Hugh Hopper, John Giblin, Mark ‘Level 42’ King en Gavin Harrison. Ook koos hij er op schijf twee voor om een aantal persoonlijke progfavorieten van King Crimson, Henry Cow en Soft Machine uit te voeren. Als coverhater hoeft dat voor mij niet al spreekt in zijn voordeel dat de componisten zèlf mee doen en dat het met hoge kwaliteit wordt uitgevoerd. Devies: Kopen!! JoJo (wat een week 50)

Wat een week ... CD

Roger Waters - Amused to Death (1992)

Je hebt van die albums ...


... waar je steeds weer nieuwe dingen in blijft ontdekken. Het beste solo-album van Waters is daar een goed voorbeeld van. Het begint met een monoloog van een Engelse oorlogsveteraan, die verhaalt hoe hij een gewonde kameraad in de loopgraven van WO 1 moest achterlaten. Gevolgd door een kind dat enthousiast vertelt hoe het geniet van oorlog op tv. En dat alles onder het toeziend oog van God en de verbijsterde blik van de aap in de hoek. Een enorm concept over oorlog, geweld en religie met fascinerende geluidseffecten en muzikale diepgang. Roger beperkt zich voornamelijk tot de zang en de vele gastmuzikanten brengen zijn ideeën smaakvol tot leven met daarbij een glansrol voor Jeff Beck.
Peter Swart (wat een week 50)

Galleon - From Land to Ocean (2003)

Label: Progress Records
Bandsite: www.galleon.se
Duur: 58:52 + 52:07
Reviewer: Arjan Bom
Waardering:
(uit max. 5 JoJo's)

Er zijn zo van die albums die je moeilijk kan plaatsen. ‘From Land to Ocean’ van Galleon is wat mij betreft zo'n plaat. Toen ik deze dubbel-cd voor het eerst beluisterde was ik redelijk enthousiast, maar ik merkte dat ik hem daarna nauwelijks meer draaide. Onlangs ben ik me weer flink in deze cd gaan verdiepen en eindelijk weet ik waarom ‘From Land to Ocean’ niet die superplaat is die het in potentie had kunnen worden.
‘From Land to Ocean ’ is een behoorlijk ambitieus conceptalbum van deze Zweedse band. Het thema van dit album is het misbruik van de natuur door de mens. Galleon blijkt behoorlijk beïnvloed door Yes en Genesis. Ik vind dat geen probleem, zolang de muziek maar onweerstaanbaar is en geen opeenhoping van clichés.
Op de eerste schijf (‘The Land’) is dat slechts ten dele gelukt. Er staat een aantal prima nummers op waarvan het slotstuk 'The Price' echt geweldig is. Een knappe opbouw, 14 minuten en 36 seconden lang spannend en afwisselend. Keyboardspeler Ulf Pettersson trekt alle registers open en ook gitarist Sven Larsson laat zich niet onbetuigd. Helaas staan er ook wat zwakkere broeders op deze schijf. De twee ballads ('The Porch' en 'Solitude') klinken erg vlak. Nergens wordt enige emotie opgeroepen en het enige gevoel dat opborrelt is de wens om door te spoelen.
Gelukkig is dat op de tweede cd niet het geval. Op deze schijf staat slechts één nummer: 'The Ocean' (ruim 52 minuten). Ook dit is weer een prachtige compositie die, ondanks de lengte, de aandacht knap weet vast te houden. Wel vind ik de tekst, hoewel sympathiek, wat hoogdravend. Er worden wel heel veel verschillende onderwerpen doorheen gejast (de overvloedige jacht, hebzucht, experimenteerdrift, de Bermuda-driehoek, Atlantis, het poolijs, haaienvinnen enz.). Toch is dit hoe dan ook een erg aangenaam stuk symfo.
Maar wat is nu mijn grootste probleem? Dat is de zang. Bassist Göran Fors heeft geen stem die mij kan boeien. Hij zingt niet onaardig maar er straalt weinig emotie van af. Het is een probleem dat ik bij meer neo-progbands aantref. Waar zijn de 'echte' zangers? Waar zijn de opvolgers van Jon Anderson, Peter Gabriel, Greg Lake, John Wetton en Steve Walsh? Ik heb ze nog niet gehoord en bij Galleon al zeker niet. Vandaar mijn twijfels over deze plaat. Maar desondanks blijft er nog genoeg te genieten van deze plaat die met iedere draaibeurt beter wordt.
Arjan Bom (12-2006)

Bezetting:
Göran Fors - vocals, bass, additional guitars, keyboards
Ulf Petterson - keyboards, background vocals
Sven Larsson - lead guitars, background vocals
Dan Fors - drums, percussion

Discografie:
Lynx (1993)
Heritage and Visions (1994)
The King of Aragon (1995)
At this Moment in Time (1995)
The All European Hero (1996)
Mind over Matter (1998)
Beyond Dreams (2000)
From Land to Ocean (2003)

Nieuwe medewerker AFTERglow:
Arjan Bom




Arjan Bom is in het dagelijks leven docent Geschiedenis aan een scholengemeenschap. Daarnaast is hij een enthousiaste verzamelaar die heerlijk kan genieten van progressieve en symfonische rock. Hij zegt daarover “Dat is begonnen toen, ergens begin 1974, mijn oudere broer een kaartje over had voor een concert van Emerson, Lake & Palmer. Die avond gingen we samen naar Ahoy en werd ik compleet overdonderd door dit legendarische trio. In september van datzelfde jaar kreeg ik voor mijn veertiende verjaardag de driedubbelaar ‘Welcome back my Friends to the Show that never ends, Ladies and Gentlemen...Emerson, Lake & Palmer’ cadeau. Ik was helemaal verkocht. Heel snel kocht ik daarna werk van Yes, Pink Floyd, Camel en vooral Genesis. De heren Gabriel, Hackett, Banks, Rutherford en Collins waren jarenlang mijn grootste helden. In de jaren '80 ebde de liefde helaas weg. Genesis was helemaal fout bezig, Yes deed mij ook al niks meer - ik geloof dat ik de enige persoon ben die 'Owner of a lonely Heart' een vervelend nummer vindt - en over ELP zullen we het helemaal maar niet meer hebben. Ik genoot nog even van een korte opleving met Marillion ('Script for a Jester's Tear' !) maar al snel was er weinig van het enthousiasme over.
Dankzij een toenmalige medewerker van It Records/Donner in Rotterdam werd ik geattendeerd op de vele mooie prog uit 'deze' tijd. Berry, nogmaals bedankt! Hoe dan ook, oud en nieuw, er valt nog genoeg te ontdekken op symfogebied. Ik hoop daar op AFTERglow mijn steentje aan bij te dragen”

Naschrift JoJo:
Welkom Arjan op AFTERglow en … je bent niet de enige .. ik vind ‘Owner of a Lonely Heart’ van Yes ook een dieptepunt dat niet anders dan kon verworden tot een regelmatige gast van de Arbeidsvitaminen.

Wat een week … CD

After Crying - Bootleg Symphony (2001)

Een weldadig bad …

… vormen de albums van het Hongaarse After Crying. Gisterenavond zette ik ‘Bootleg Symphony’ op. Ik weet niet waarom of waardoor maar bij zowel Isildur's Bane als bij After Crying heb ik altijd het gevoel “wat ben ik bevoorrecht dat ik dit in de kast heb staan en naar believen kan beluisteren”. Misschien komt het door het monumentale karakter of het feit dat je steeds weer iets nieuws hoort. Hongaarse kwaliteit met een klassiek randje. Het is tijd voor nieuw werk van deze geweldenaren. 'Show’ stamt immers alweer uit 2003. JoJo (wat een week 49)

Wat een week ... CD

Galaxy-lin - G (1975)

Na het overlijden van Mariska Veres ...

... de Shocking Blue verzamel-CD uit de kast gepakt. En daarna het enige album van Galaxy-lin. Al tijdens het einde van de Shocking Blue periode wilde Robbie van Leeuwen een meer 'progressive rock' kant op. Met Galaxy-lin bracht hij deze wens in de praktijk. De bezetting was opmerkelijk: de gitaar werd ingeruild voor de mandoline, hetgeen in samenspel met sax en fluit een bijzonder originele en heldere klank opleverde. 'G' is een aantrekkelijke combinatie van pop en progrock: pakkende songs en complexe instrumentale stukken met symfo- en jazzrockelementen. Enige nadeel: de elpee was erg kort. Bij de cd-versie is dit gecompenseerd door maar liefst acht bonustracks, maar helaas halen de toevoegingen de overall-kwaliteit naar beneden en daalt het proggehalte aanzienlijk. Dus gewoon na track zes stoppen. Peter Swart (wat een week 49)

HoestoBlame Chapter One

No-Man - Returning Jesus (2001)
Ontwerp: Aleph, Carl Glover & Tim Bowness

Tien weken, tien hoezen

Het is niet alleen de muziek op ‘Returning Jesus’ van No-Man die ik zeer regelmatig beluister maar het hoesontwerp raakt mij ook iedere keer weer. Komt het omdat het in de lijn ligt van de door mij zeer gewaardeerde werken van een bevriende kunstenaar en waar dit beeld naadloos in zou passen? Of is het de perfecte synergie tussen de hoes en de melancholische, ijle en bijna spirituele muziek die dit album bevat? Zijn het de kleuren en het astrale licht? Ik weet het niet. Zelfs een rechtgeaard atheïst als ik kan en mag lyrisch worden van een plaatje dat de terugkeer van Jezus verbeeldt. Of als we minder diep gaan, enthousiast worden en blijven over een foto met niet meer dan een man zonder kleren en hoofd, gehuld in een paarse entourage onder een geel licht verspreidende lamp. Ook de typografie die over de foto heen is geplaatst is perfect. Alles lijkt te kloppen bij dit werkstuk. JoJo

HoestoBlame Chapter Zero




Wat is belangrijker: verpakking of inhoud? De hoes of de muziek? De vraag stellen is hem beantwoorden: de muziek heeft natuurlijk het primaat. Maar de hoes komt voor mij zeker op de tweede plaats. Dat was zo bij de onvolprezen LP-hoezen en nog steeds. Is dat logisch? In het geheel niet. Ik ken mensen die zich ‘fan’ van The Beatles noemen, het gehele oeuvre hebben gedownload en hun cd-R hullen in een door henzelf met dikke, vette zwarte viltstift beschreven hoes. Die vinden het origineel vreemdgenoeg volledig onbelangrijk. Ik wel. In dit artikel beschrijf ik een aantal persoonlijke gevoelens bij hoezen.

De hoesinformatie
Ik spel hoesteksten en legenda waarin studionamen, opnametijdstippen en bezettingen worden vermeld. Ik lees zelfs de dankwoorden omdat die inzicht bieden in het ‘old boys network’ van de band. Het is heerlijk om die gegevens te onthouden en met gelijkgestemden uit te wisselen. Al vinden sommigen in mijn omgeving dat behoorlijke onnutte info. “Weet jij wie er meedoet op de laatste van Gilmour?” “Ja natuurlijk, Richard Wright” is het antwoord. Waarop een ongelijkgestemde pareert “lekker belangrijk”.
Ergerlijk zijn de hoezen waarop deze informatie ontbreekt of summier is vermeld. Ik zal niet zeggen dat het mij weerhoudt een album te kopen maar ik merk altijd een aarzeling bij basale hoezen. Zeker bij de eerste generatie CD-uitgaven was dat hoogst irritant. Als je de hoestechnisch schandalige Islandreleases van bijvoorbeeld Traffic of Free uit die tijd bekijkt dan vind je op het vodje dat hoes heet niet eens de bezetting. Dat is zoiets als kijken naar een voetbalwedstrijd zonder dat de opstelling bekend wordt gemaakt. Vaak heeft men dat bij de remasters meer dan goedgemaakt.

Het ontwerp van de hoes
Natuurlijk lagen de grote kartonnen LP-hoezen lekkerder in de hand en lazen zij gemakkelijker. Hoe vaak heb ik niet zitten bladeren in het boek bij ‘Victor’ van Rigoni & Schoenherz of met de klaphoes van ‘Tales from Topographic Oceans’ van Yes op schoot gezeten? De hoezen van de discs zijn echter in de loop der tijd zo verbeterd en uitgebreid dat ze inmiddels de sensatie benaderen die ik ook heb en had met de LP-hoezen. De remasters van King Crimson bevatten bijvoorbeeld uitzonderlijk veel inkijkjes in de achtergronden van de band en bieden veel leesplezier. De hoes van het debuut van OSI laat goed zien wat je zelfs met het beperkte formaat van de CD kan bereiken. Al heb je bij veel discs nog steeds een loupe nodig om alles te kunnen ontcijferen. Zelfs dat heeft z’n charme gekregen.
Iedere muziekstroming heeft zijn eigen soort hoezen. In de jazz wordt vaak een bepaald soort typografie gebruikt die je in andere stromingen niet vaak ziet. Een mooi voorbeeld van een hoes waarop die jazztypische handtekening is doorgezet, is de hoes van het album 'The King Crimson Songbook Volume One' van het Crimson Jazz Trio.
Ook de symfo en prog hebben eigenheid in hoezen. Door het gebruik van mythologische en spirituele stijlkenmerken is een symfohoes op grote afstand te herkennen. Spittend door de bakken in een muziekwinkel overkomt mij ook het tegenovergestelde. Ik zie een hoes van een mij onbekende band en denk dan “dit moet gezien het ontwerp symfo of prog zijn”. Vaak klopt dat, soms niet. Zo vind ik sommige hoezen van de Australische band Midnight Oil mooi en typisch prog, terwijl zij niet tot dat segment behoren.

Het gevoel bij de hoes
Het gevoel bij een hoes is voor mij cruciaal. Zo kocht ik recent twee Japanse Polydor remasters van de zeventiger jaren band Medicine Head getiteld ‘Darkside of the Moon’ en ‘Old Bottles, New Medicine’. Ik kende de band maar had de muziek nog nooit gehoord. De in cellofaan gewikkelde hoesjes waren echter zo mooi en lagen vooral zo lekker in de hand met hun dikke kaft en volle inhoud, dat ik vurig hoopte dat de muziek het niveau van de hoes zou gaan halen. Pas dan zou de sensatie compleet zijn. Gelukkig klopte alles uiteindelijk.

Mooie hoes met klotemuziek / Mooie muziek met een klotehoes
Natuurlijk bestaan er prachtige hoesontwerpen die matige muziek bevatten. ‘Rainmaker’ van The Flower Kings is naar mijn bescheiden mening een draak van een album, maar is getooid in een hoes die een Carel Willink achtige schoonheid bevat. Dat alleen al is een reden het album niet te verbannen naar de tweede hands zaak. De limited edition box ‘Snow’ van Spock’s Beard kan qua ontwerp mijn goedkeuring nog enigszins wegdragen. Voor de muziek geldt dat voor geen enkele noot.
Het omgekeerde doet zich ook voor. ‘Hunting the Fox’ van de Duitse Ines ervaar ik als een goed album met een verschrikkelijke hoes die het toppunt van ‘middle-of-the-road’ is. Hoes en muziek sporen daardoor absoluut niet met elkaar. Een soortgelijk iets doet zich voor bij het mooie, progressieve album ‘Focus In Time’ van Jan Akkerman, welk werkstuk gehuld is in een ontwerp dat de hoezen van ‘Alle Dertien Goed’ doet verbleken.

De komende weken op ProgLog AFTERglow: Chapter 1 - Chapter 10
Zoals u ervaart bij lezing van dit artikel roepen hoezen positieve, negatieve en gemengde gevoelens op. Aarzel niet om te reageren op deze gevoelens. De komende tien weken presenteer ik op AFTERglow tien hoezen die om uiteenlopende redenen mij direct op het netvlies springen. Omdat ze ontwerptechnisch goed of esthetisch mooi zijn maar soms ook omdat er een persoonlijk verhaal aan kleeft. Wellicht dat u zich zo af en toe in mijn keuze herkent. Overmorgen: HoestoBlame Chapter One ....
JoJo

Wat een week ... CD

Chroma Key - Dead Air For Radios (1998)

'Creepy' muziek ...


... van favoriet Chroma Key. Een bandnaam voor één persoon: Kevin Moore. 'Dead Air For Radios' was zijn eerste solo-activiteit sinds zijn vertrek bij Dream Theater. Het grote geld heeft hij dus niet verdiend want daarna ging het crescendo met LaBrie c.s. Maar daar is Moore ook niet op uit. Een integere artiest die gaat voor artistieke vrijheid en die niet teveel geknecht wil worden door eisen van het grote publiek en platenbonzen. Deze ongebondenheid uitte zich hier via mystieke muziek, van hoge kwaliteit, met bijzondere ritmes en bovenal een eigen geluid. Dit bouwde hij verder uit op de twee uitstekende albums van Chroma Key die volgden. Een blijvertje die Moore. JoJo (wat een week 48)

Wat een week ... CD

Bruford - One Of A Kind (1979)

Bill Bruford timmerde er lustig op los ...


... eind 70-er jaren. Figuurlijk als figurant op albums van anderen (Steve Howe, Genesis, Annette Peacock), als lid van UK en als middelpunt van zijn eigen Bruford. Letterlijk door zijn creatieve en zeer persoonlijke drum- en percussiestijl. Melodieus en droog (een snaredrum zonder aangespannen snaren). 'One Of A Kind' is de middelste van de drie studioalbums van Bruford. De meest instrumentale van het drietal en de laatste met het weergaloze gitaarspel van Allan Holdsworth. Het werk bestaat uit sfeervolle symfonische composities, gespeeld met perfecte instrumentbeheersing. Virtuositeit die nergens uitmondt in gefreak. Peter Swart (wat een week 48)