Wat een week ... CD
Spring - Spring (1971)
Van 2 minuut 52 naar 4 minuut 28 ...
... van gitaarsolo naar orgelsolo en weer terug. Als ik een lijst met mooiste en indrukwekkendste fragmenten uit tracks zou maken, dan zou deze anderhalve minuut uit 'Golden Fleece' er zeker in staan. Vooral daar waar op 3 minuut 40 het orgel de gitaarsolo overpakt, is briljant. Zoals het gehele album briljant is van de band die obscuur werd doordat ze bleven steken op één werkstuk en live kortstondig grote indruk maakten. Zanger Pat Moran maakte daarna carrière als producer van o.a. Robert Plant terwijl drummer Pick Withers de eerste succesjaren van Dire Straits meemaakte. Verder werd het stil. Wat overbleef was een progressief meesterwerk met compositorische hoogstandjes, technisch kunnen, uitstekende zang en niet te vergeten twee mellotrons!! JoJo (wat een week 26)
The Watch - Primitive (2007)
Label: Lizard
Bandsite: www.thewatch.it
Duur: 47:07
Reviewer: Arjan Bom
Waardering: 
(uit max. 5 JoJo's)
Zolang ik liefhebber van symfonische en progressieve muziek ben, zijn er platen geweest die voer voor verhitte discussies waren. Wat te denken van 'Tales from Topographic Oceans' (Yes), 'Ummagumma' (Pink Floyd), 'Works' (ELP) en meer recent diverse albums van Marillion en The Flower Kings. Heerlijk, al die vurige bewonderaars die wanhopig anderen er van proberen te overtuigen dat juist dat werkstuk het summum is terwijl andere muziekliefhebbers er geen spaan van heel laten. 'Vacuum' van The Watch was eind 2004 ook zo'n album ( zie onze dBase, file under W). Voor de één een prachtig en krachtig eerbetoon aan de symfo van de zeventiger jaren, voor anderen een hopeloos geval van bloedeloze Genesis-imitatie. Het was mijn eerste kennismaking met deze Italiaanse band en ik vond het gewoon een leuke plaat die ik graag opzet(te). Ik lag niet wakker van het feit dat de sound van mijn oude helden uit de periode van 'Trespass' tot 'Selling England by the Pound' zo perfect gekopieerd werd. Sterker, toen ik later ook nog 'Ghost' en 'Twilight' (deze laatste onder de naam van The Night Watch) tegen kwam, sloeg ik meteen toe. En ook van die aankopen heb ik nooit spijt gehad.
En nu, ruim twee jaar na 'Vacuum', ligt eindelijk 'Primitive' in de winkel. Vooraf had ik bij Harry 'JoJo' de Vries aangekondigd dat ik die plaat wel zou recenseren. Ik kan gerust stellen dat ik daar behoorlijk spijt van heb gekregen, want eigenlijk weet ik niet goed wat ik met dit album aan moet. Soms heb ik de neiging om deze cd genadeloos af te kraken; een andere keer ben ik echter weer wat milder. Ik heb het werkstuk nu vaak genoeg gedraaid, maar het gevoel van teleurstelling overheerst.
Laat ik beginnen, nou ja, om mijn belangrijkste punten van kritiek naar voren te brengen. Het grootste probleem dat ik met 'Primitive' heb, is dat het allemaal zo voorspelbaar klinkt. Als je alle eerdere albums van The (Night) Watch hebt gehoord, dan weet je precies hoe deze laatste in elkaar steekt. Men borduurt zonder mankeren voort op het bekende recept. Er staan best goede composities op. Met name het langste nummer 'Two Paces in the Rear' en de fraaie afsluiter 'Soaring on' vind ik de moeite waard, maar echt spannend wordt het voor de insiders nooit.
Verder heb ik wat moeite met de rol van toetsenist Fabio Mancini. Dit is overigens al de vierde keyboardspeler van de groep, die nu dus zijn vierde cd uit heeft gebracht. Heel bijzonder natuurlijk voor een symfoband, maar dat is niet zo zeer wat me stoort. Het gaat er vooral om dat deze Fabio Mancini zo'n overheersende rol speelt. Ik kan in het algemeen heel erg genieten van het overvloedig gebruik van mellotron en Hammond, maar ik heb nu sterk de indruk dat de rest van de muzikanten zich behoorlijk heeft laten ondersneeuwen. Vooral gitarist Ettore Salati komt maar zelden los. Zonde, want op 'Vacuum' was hij veelbelovend bezig. Drummer Roberto Leoni en bassist Marco Schembri spelen braaf hun partijtje mee, maar nergens klinken ze echt geïnspireerd. Dat is zanger, leider, componist en constante factor in de geschiedenis van de band, Simone Rossetti wel. De man heeft een stem die erg veel lijkt op die van Peter Gabriel, al wen ik maar nooit aan die 'bijzondere' uitspraak van hem. Maar hij brengt het met volle overtuiging, dat moet worden gezegd.
Wat verder opvalt is dat Simone Rossetti de kunst van het schrijven van een spannend intro niet (meer) lijkt te beheersen. De heren van Yes vond ik daar altijd meesters in. Denk bijvoorbeeld aan 'Heart of the Sunrise', 'Yours is no Disgrace', 'Roundabout' of 'Perpetual Change'. Op 'Primitive' begint in zes van de zeven nummers al binnen tien seconden de zang! Ook wordt er nooit eens echt naar een imposante climax in een song toegewerkt. Wellicht een mooie opdracht voor een volgende schijf.
Voor de ware fan zal 'Primitive' ongetwijfeld een schot in de roos zijn. En ook voor mensen die het eerdere werk van The Watch nog niet kennen en die wel houden van het 'oude' Genesis-geluid, zou dit best wel eens een prettig plaatje kunnen zijn. Ik ben er namelijk vrij zeker van dat ik veel positiever op dit album zou hebben gereageerd als ik de voorgaande cd's van de groep niet had gehoord. Maar ja, dat is nu eenmaal niet het geval. En toch houd ik The Watch in de gaten en hoop ik dat onze Italiaanse vrienden volgende keer een blik verrassingen open durven trekken. Als het dan maar geen nieuwe 'Abacab' wordt ... Arjan Bom (06-2007)
Bezetting:
Simone Rossetti - vocals, Moog, mellotron, Solina synth, flute
Ettore Salati - electric, acoustic and 12-string guitars, bass pedals
Roberto Leoni - drums and percussion
Marco Schembri - bass guitars, electric and acoustic guitars
Fabio Mancini - organs, pianos, synth, mellotron
Discografie:
Twilight (als The Night Watch) (1997)
Ghost (2001)
Vacuum (2004)
Primitive (2007)
Wat een week ... CD
Triana - Sombra y Luz (1979)
Ooit zag ik deze Spanjaarden optreden ...
... in de arena van Valencia, in 1980. Staande in het zand waarop doorgaans de stieren het leven lieten. Toen echter getooid met een rond podium waarop deze legendarische band een wervelend optreden gaf. Zij wisten live en op hun albums een perfecte synergie te maken tussen symfonische rock en traditionele met flamenco doordrenkte Iberische muziek. Niet lang daarna verongelukte Jesus de la Rosa, zanger en toetsenist. Tezamen met o.a. 'El Patio' (1975) en 'Hijos del Agobio' (1977) vormt 'Sombra y Luz' een prachtige catalogus en nalatenschap. Ik ben blij dat ik ze ooit heb zien optreden. Dat kunnen er niet veel zeggen in Nederland ... JoJo (wat een week 25)
Wat een week ... CD
PFM - Photos of Ghosts (1973)
Italiaanse schoonheid ...
... die met de klassieke gitaar begint, gevolgd door de dwarsfluit, daarna het clavecimbel, dan het orgel en tenslotte barst de band los. Zie hier de opening van Premiata Forneria Marconi´s derde album, waarmee zij met succes gokte op de West-Europese en Amerikaanse markt. Nummers van hun eerste elpees bleken enigzins bewerkt en Pete Sinfield had voor Engelstalige vervanging gezorgd van de oorspronkelijk Italiaanse teksten.
Invloeden van de vroege King Crimson zijn hoorbaar en de muziek leunt af en toe tegen het werk van Genesis en Camel uit die tijd. Mooi gearran- geerde en knap gespeelde symfonische rock, met hier en daar een klassieke tint. Geen wonder dat PFM nog steeds een grote schare fans achter zich weet. Peter Swart (wat een week 25)
Antonius Rex – Switch on Dark (2006)
Label: Black Widow Records
Bandsite: www.antoniusrex.com
Duur: 60:39
Reviewer: JoJo
Waardering: 
(uit max. 5 JoJo’s)
Italië: het land van pasta, catanaccio en opera. De invloed van opera is goed te horen bij de band Antonius Rex op hun net verschenen album ‘Switch on Dark’. Antonius Rex is voortgekomen uit de band Jacula die ooit werd opgericht door Antonio Bartocetti en in de jaren zeventig, parallel aan Antonius Rex, heel wat progressieve albums maakte. Bartocetti is filosoof, componist en gitarist en dat is ook zijn rol binnen Antonius Rex.
Om het complex te maken: Rex Anthony is de keyboardspeler maar gezien de bandnaam vreemd genoeg geen vast lid van de band. Hij is tevens de producer en beweegt zich doorgaans in het acidtrance en hardcore circuit. En wat voor een producer. Ik heb de laatste jaren zelden een album beluisterd dat zo briljant is geproduceerd: helder, mooi rond en direct, alsof de stemmen en de instrumenten in de kamer staan. ‘Trance inducing’ las ik ergens. En zo is het. Je gaat erin op en maakt onderdeel uit van het bizarre verhaal, hetgeen soms beangstigend is. Dat komt door de beeldende muziek maar zeker ook door de geluidskwaliteit. De band noemt haar muziek overigens zelf “next progressive music or mystic fusion”. 'Next progressive' ..... mooie term.
Het album ‘Switch on Dark’ handelt over een door geesten overgenomen kasteel waar heksen, demonen, tovenaars, menseneters, gnomen maar ook engelen wonen en waar zich de meest afschuwelijke gebeurtenissen voordoen. Deze entourage kan niet anders dan duistere, occulte muziek opleveren met mystieke passages, lispelende stemmen, gehijg, onweer en andere onverwachte geluiden. Garnering bij de excellente symfonische muziek. Soms pompeus en bombastisch zoals het hoort als opera een inspiratiebron vormt maar de composities bezitten daarnaast voldoende rustige momenten. Er is dan ook balans gevonden tussen expressie en impressie.
Het verhaal opent met ‘Perpetual Adoration’, de track die ook te zien valt in de bijbehorende video die zowel op de schijf is opgenomen als ook te zien viel, met toestemming van Black Widow Records, in onze rubriek ProgVideo. Een sterke track, met een repeterend pianothema, die de gebeurtenissen die zich zullen gaan voltrekken in het kasteel inluidt. ‘Damnatus in Aeternum’ vormt een kort intermezzo naar een hoogtepunt: het bijna twintig minuten durende titelnummer waarin een bombardement aan stimuli, indrukken en beelden via de speakers op je afkomt. Soms schrik je je een ongeluk bij onverwachte geluiden. De situatie in het kasteel verslechtert hoorbaar. Hoewel er soms digitale drums worden gebruikt, worden de meeste symfonische en up-tempo fragmenten gespeeld op akoestische drums die prominent in het geluidsspectrum staan. Een indrukwekkende track. Dat geldt overigens ook voor de vijftien minuten van ‘Fairy Vision-Esoteric Edit’ waarin de engelen de situatie in het kasteel ten goede proberen te keren. Een speltechnische en produktionele hersenspoeling. De prima, wat kortere en relatief toegankelijker tracks ‘Darkotic’ en ‘Mystic Drug’ maken het verhaal rond. Uitgeput blijf ik in verwondering achter.
Voor alle muziek moet je in de stemming zijn. Bepaalde muziek stelt extra eisen aan je stemming. Daar hoort de muziek van Antonius Rex zeker bij. Zoals dat bijvoorbeeld ook geldt voor de bombastische progrock van Rhapsody of de bijna gothic prog van Within Temptation. Bovendien kan ik mij voorstellen dat sommigen door de invloed van opera en de Italiaanse emotie het meer ‘kitsch’ dan ‘kunst’ vinden. De prima composities, de diepgang, het technisch kunnen, de beeldende kracht en niet te vergeten de hoogwaardige produktie van ‘Switch on Dark’ maken het voor mij echter tot een belevenis en een uitstekend album. JoJo (06-2007)
Bezetting:
Antonio Bartocetti - guitars, vocals, lute
Doris Norton – keyboards, computer, digital orchestra
Monika Tasnad - parapsychologist, witch vox
special guests:
RexAnthony - piano, synth, digital drums
Florian Gorman - acoustic drums
Discografie:
In Cauda Semper Stat Venenum (1969)
Tardo Pede In Magiam Versus (1972)
Neque Semper Arcum Tendit Rex (1974)
Zora (1977)
Anno Demoni (1978)
Ralefun (1979)
Praeternatural (1980)
Switch on Dark (2006)
Wat een week ... CD
IQ - Dark Matter (2004)
Wanneer spreek je van plagiaat ...
... is een vraag die bij mij opkomt bij het beluisteren van ´Dark Matter´. Ik ben momenteel bezig met de heropname van een nummer dat ik in 1980 geschreven heb en dat hetzelfde intro kent als de opening van IQ's album. Zelfs mijn zoon herkent de overeenkomst. Nu zal de band mijn cassette- bandje uit die tijd natuurlijk nooit gehoord hebben. Anders ligt het met de epic 'Harvest of Souls', dat met regelmaat verwijst naar 'Supper's Ready' van Genesis en waarvan 'Apocalypse in 9/8' vrijwel letterlijk is overge- nomen. Laten we het maar houden op een bewuste hommage aan de leermeesters. In een prima uitvoering, dat moet zeker gezegd worden. Sterke symfonische rock, pakkend en lekker traditioneel. Het bijbehoren- de optreden in ´De Boerderij´ te Zoetermeer is gebruikt voor dvd.
Peter Swart (wat een week 24)
Wat een week ... CD
Pallas - The Dreams of Men (2005)
Een enigszins vergeten album ...
... in ieder geval door mij. Ten onder gegaan in de stortvloed aan pro- gressief materiaal dat verschijnt. Ik was niet eens tot aanschaf overge- gaan. Tot een paar weken terug. Hoewel ik het vorige studioalbum 'The Cross and the Crucible' (2001) compositorisch nog net iets hoger aansla, hebben we hier te maken met een uitstekend werkstuk dat handelt over een aantal emoties van mannen: lachen, verdriet en agressiviteit. Het heeft lang geduurd voordat ik de Schotten volwassen vond klinken. Het lang bejubelde 'The Sentinel' (1984) ervaar ik nog steeds als een lullig en naïef klinkend album van een 'schoolbandje' dat zijn weg begint te zoeken in neo-progland. Sindsdien is het leven er overheen gegaan en dat is te horen. Grotendeels prima composities, speltechnisch en produktioneel zeer overtuigend neergezet, waarin de bassen kraken, de drums trillen, de snaren op springen staan en Ronnie Brown op wel tien keyboards tegelijk lijkt te spelen. Met als uitschieter de elf minuten van 'Too Close to the Sun'. Ik heb onterecht twee jaar gewacht met aankoop. Beter laat dan nooit. JoJo (wat een week 24)
HoestoBlame Chapter Ten
Frank Zappa & Mothers of Invention –
One Size Fits All (1975)
Ontwerp: Cal Schenkel
Tien weken, tien hoezen. Nu het laatste deel van de serie waarin hoezen werden belicht die om uiteenlopende redenen indruk maakten.
Het Zappa-album met de beste gitaarsolo ooit in het onvolprezen ‘Inca Roads’. Aangekleed met een hoes die alleen Zappa heeft kunnen goedkeuren en die zo treffend bij zijn muziek past. Die ‘vette zwevende sofa’ in het heelal, dat handje met die sigaret, de hoes als rariteitenkabinet met Zappa als Minister-President. Wat heb ik samen met vrienden maar ook in mijn uppie plezier beleefd aan deze hoes en dan met name met de weergave van hemellichamen op de achterzijde en de daarin opgenomen soms hilarische namen van fictieve locaties in de ruimte. Het was een sport wie de meeste namen en locaties kon onthouden en opnoemen. Sinds zijn dood is overigens in het heelal een ster naar dit genie vernoemd met de naam ‘Zappafrank!’, welke ster op de hoezen van de remasters inmiddels is toegevoegd.
Ik schreef hierboven dat alleen Zappa deze hoes had kunnen goedkeuren. Gail, de weduwe van Zappa, bestaat het momenteel om hoezen te bedenken, zoals de hoes van de recente release 'Trance-Fusion', die nooit door de ballotage van Frank zouden zijn gekomen. New-Age-onzin met dolfijnen. Leefde Frank nog maar ... dan zou zijn familie zeker en vast een toontje lager hebben gezongen dan dat ze nu doen. JoJo
Wat een week ... CD
King Crimson - In the Court o/t Crimson King (1969)
In hun 'cottage' zaten de Genesis-leden bijeen ...
... en luisterden naar de pas uitgebrachte debuut-lp van King Crimson. Zij waren bevangen door het sfeervolle geluid van de mellotron, dat domi- neerde op de titeltrack en op 'Epitaph'. Hoewel de heren Fripp, Lake, McDonald en Giles er op de andere nummers aardig op los experimenteer- den, hebben genoemde songs een belangrijke invloed gehad op de nog prille symfonische rockscene van die dagen.
King Crimson zou zich, tot op de dag van vandaag, blijven ontwikkelen in alle denkbare en ondenkbare richtingen. De mellotron zou zich blijven handhaven als een gezichtsbepalend element van de symforock.
Peter Swart (wat een week 23)
Wat een week ... CD
Tim Blake - Blake's New Jerusalem (1978)
De molenaar maalt niet ...
... zo vaak meer. Tim Blake's laatste soloprestatie 'Tide of the Century' dateert alweer van 2000. Wel trad hij pas nog op met Gong tijdens de reϋnie van deze 'commune'. Verder verstopt hij zich in zijn oude molen en teert hij op zijn oude roem. Roem straalt ook 'Blake's New Jerusalem' uit. Ooit zijn tweede soloabum en zijn eerste studioproduktie. De toch altijd wat duistere, geheimzinnige keyboard gestuurde muziek met de van Gong bekende typische synthklanken en de wat lijzige manier van zingen door Blake, zetten tezamen een speciaal sfeertje neer. 'Song for a New Age', 'Lighthouse' en 'Generator' zijn mijn favorieten. Kom op Blake, toon weer eens durf en duik de studio in. Laat de wieken weer eens draaien en de molensteen kraken ... JoJo (wat een week 23)
HoestoBlame Chapter Nine
Anathema – Natural Disaster (2003)
Ontwerp: Travis Smith at Seempieces
Tien weken, tien hoezen
De bewerkte foto’s aan de binnenzijde zijn creatief, mysterieus en indrukwekkend. De kroon op het werk is echter de voorzijde met een dramatisch en tot tranen toe roerend schilderij van een man in een bootje in een geïsoleerde plas op het strand. Ik ervaar dat beeld als een symbool voor uitzichtloosheid en eenzaamheid: metafoor voor de ‘individuele natuurrampen’ die wij iedere dag om ons heen kunnen zien. "Can you rely on the safety of a system?", vraagt de band zich in het boekje af. "Nee" zou mijn antwoord zijn. "Nee" is ook wat het schilderij antwoordt. Hoe graag zou ik het in mijn bezit hebben, hangend aan de muur van de woonkamer. Dat is een functie die de meeste hoesontwerpen niet goed af zou gaan. Losgeweekt van de muziek en het format van de CD of de LP zal er in veel gevallen niet veel van over blijven. Dat geldt niet voor dit kunstwerk gemaakt door Travis Smith. JoJo
Wat een week CD ...
Transatlantic - Bridge Across Forever (2001)
Mag het ietsje minder ...
... denk ik regelmatig bij cd's in het progrockgenre. En dat gaat zeker op voor de luxe-editie van 'Bridge Across Forever', het tweede album van de verzamelgroep Transatlantic (bestaande uit toppers van Dream Theater, Spock's Beard, Marillion en The Flower Kings). Een bonus-cd vol volstrekt overbodig tweederangs materiaal; een track die na een minuut afgekapt wordt onder luid gelach (we doen het gewoon even overnieuw); als de cd na 76 minuten is afgelopen volgt na enkele minuten stilte nog een toetje, en van de vier nummers hebben twee een lengte van ruim 26 minuten.
Over de muziek kun je natuurlijk niet echt klagen. Het zijn stuk voor stuk klassemuzikanten en op dit album wordt een zeker bandgeluid gevonden dat op het debuut volgens velen nog ontbrak. Maar toch: waarom geen indexering aangebracht? Zodat je niet persé de hele rit hoeft uit te zitten om bij minuut 18 te komen van 'Duel with the Devil', waarin Roine Stolt aan een sublieme gitaarsolo begint die later nog terugkomt in een spannend duel met de synth van Neal Morse. Prachtige symfo, maar je moet wel even zoeken. Peter Swart (wat een week 22)
Wat een week ... CD
Ian Boddy & Ron Boots - Phase 3 (1997)
Er is gelukkig meer dan Tangerine Dream ...
... in het segment 'elektronische muziek'. Er wordt zo vaak naar het buitenland gekeken dat we bijna vergeten dat er uitstekende vertegenwoor- digers van dit genre in ons eigen kikkerlandje rondzwemmen. Zoals Ron Boots, die al tientallen door toetsen en sequences gedomineerde albums op zijn naam heeft staan en gerekend wordt tot de zogenaamde derde generatie van 'electronic musicians'. Hier zocht hij de samenwerking met Ian Boddy en drummer Harold van der Heijden, hetgeen resulteerde in een heerlijk album met een aantal in 'De Landing' in Eindhoven opgenomen livetracks. Sferisch, ritmisch, compositorisch spannend, prima geluid. Het is een veeldraaier voor mij geworden. Wat je dichtbij haalt is lekker ... JoJo (wat een week 22)
