Wat een week ... CD
Echolyn - Mei (2002)
Rare titel ...
... voor de laatste WeekCD van het jaar. Maar wat een geweldig album van Echolyn is dit toch. Bij verschijnen, bijna zes jaar terug, was ik er al ondersteboven van en dat ben ik nog steeds. Ook de hoes is nog steeds adembenemend. Het vijftig minuten durende en enige nummer 'Mei' is een waar symfonisch muzikaal gedicht over een persoon die na alle ellende en tegenslag berust in zijn lot en uiteindelijk de rust in het leven vindt die hij verdient. Met een geheel eigen geluid, doorspekt met invloeden van Gentle Giant, weten deze Amerikanen de gevoelige snaar te raken en ook behoorlijk heftig uit de hoek te komen. Zoals het leven zich ook aandient. Opvolger 'The End is Beautiful' uit 2005 was ook al zo'n meesterwerk. Wanneer horen wij weer wat van deze topband? Echolyn gaat weer optreden onder andere op NearFest 2008 dus uit deze hernieuwde activiteit moet haast wel een subliem vervolg komen. JoJo (wat een week 52)
Wat een week ... CD
Singularity - Of All The Mysteries (2007)
Eén van de mooiste nummers van 2007 ....
... staat op dit derde album van de Amerikaanse band Singularity. Het vijftien minuten durende 'Smile' kent een thema en een melodie die werkelijk prachtig zijn en bezit een zodanige variatie tussen fragiliteit en felheid dat de aandacht van begin tot einde gevangen wordt gehouden. Hetzelfde geldt voor het ook al lange 'Islands', dat niet alleen in de titel refereert aan het vroege King Crimson.
Ook de andere tracks mogen er zijn waarin vooral de polyfonische samen- zang à la Gentle Giant opvalt. Die manier van zingen hoor je niet vaak bij hedendaagse progbands maar als het gebeurt dan is de associatie met die briljante band uit de jaren 70 onvermijdelijk.
Het album is in eigen beheer opgenomen. Ik ben ervan overtuigd dat Singularity door veel op te treden en een goede promotie kan toetreden tot de top of in ieder geval de subtop van de progscene. En ik kan mij niet voorstellen dat er geen platenmaatschappij is die deze band zou willen strikken. JoJo (wat een week 51)
Wat een week ... CD
Patrick Moraz - The Story of I (1976)
Gewapend met een vergrootglas ...
... kunt u proberen het verhaal 'The Story of I', door Moraz zelf geschreven, te lezen op het cd-hoesje. Maar er is, ook voor diegenen die de oorspron- kelijke lp niet bezitten, een alternatief: op de website van de Zwitserse toetsenist neemt het verhaal een prominente plaats in. Een teken van het grote belang van Moraz' eerste soloalbum in zijn totale oeuvre.
De muziek is geschreven tijdens de Yes-jaren (Moraz speelde mee op 'Relayer') en is zeer opmerkelijk te noemen. Veelzijdige composities met een batterij aan synthesizers, die af en toe geweldige klankencombina- ties opleveren. Het gaat van jazzrock tot klassiek (in 'The Dream', maar dan wel met een regel jazz erin), van etherische vocalen ('Intermezzo') tot spetterende ritmiek met Braziliaanse percussionisten. Op bas maakt Jeff Berlin zijn opwachting in de progrock.
Het verband tussen de muziek en het verhaal ontgaat mij geheel. De moeite het te lezen kunt u zich dus eigenlijk besparen, alhoewel ... idee en plot zijn origineel en intrigerend en voor Moraz kennelijk een belangrijk persoonlijk document. Peter Swart (wat een week 51)
Gavin Harrison & 05Ric - Drop (2007)
Label: Squatter Madras
Bandsite: http://www.drumset.demon.co.uk/
Duur: 45:21
Reviewer: JoJo
Waardering: 
(uit max. 5 JoJo's)
Gavin Harrison: natuurlijk bekend van zijn excellente drumwerk bij Porcupine Tree, al kon de wat minder technische maar meer gevoelsmatige drummer Chris Maitland mij voorheen ook zeer bekoren. Harrison heeft de samenwerking gezocht met de mij onbekende 05Ric, een multi-instru-mentalist die op dit album de zang en de fretloze bass voor zijn rekening neemt. Harrison is weliswaar 'de naam' op dit album maar alle composities werden samen met 05Ric geschreven en prima geproduceerd. Ook de warme, volle stem van laatstgenoemde domineert het album, soms melodieus, vaak a-tonisch. Kanttekening is dat 05Ric's stembereik in de hogere regionen niet al te groot is, al verkeert de muziek op het debuut- album van dit duo niet al te vaak in die sferen.
Wat is de karakteristiek van dit album? Ik zou zeggen een wat bedaarde uitgave van het latere King Crimson. En daar waar die associatie niet opgaat doet David Sylvian opgeld als ook invloeden vanuit de jazz-rock. Bijna alle tracks kenmerken zich door een weliswaar melodieuze maar wat zenuwachtige uitvoering waarbij de elkaar snel opvolgende akkoorden- reeksen en tonen de invloed van King Crimson laten horen. Het geheel wordt bij elkaar gehouden door het in de basis strakke drumwerk van Harrison, avontuurlijk afgewisseld met de van hem zo bekende roffels, 'fills' en 'breaks'.
Wat voorts opvalt is dat er nauwelijks keyboards worden gebruikt - op twee tracks na - en dat het op keys gelijkende geluid wordt voortgebracht door de 'Extended Range Bass' van 05Ric, de 'Tapped Guitar' van Harrison en door incidentele soundscapes van Master Fripp. Dat alle tracks aan deze karakteristiek voldoen is tegelijkertijd de zwakte van dit werkstuk: er is te weinig variatie in de zang en in de opbouw van de nummers waardoor eenvormigheid troef is. "Koekoek ene dreun", zoals wij dat thuis noemen.
Uitschieters op dit album zijn opener 'Unsettled' dat de aandacht van begin tot eind gevangen houdt, 'For Lack Of' waarin de jazz-rockachtige dyna- miek centraal staat en outro 'Centered' waarin de legendarische Dave Stewart (o.a. Hatfield and the North) de 'echte' keys op de van hem beken- de wijze invult.
Harrison en 05Ric hebben met 'Drop' een sfeervol en goed album afgele- verd dat door meer variatie en durf 'zeer goed' had kunnen worden maar dat nu helaas niet is. Toch smaakt de samenwerking tussen deze beide uitstekende musici naar meer. Niet iedereen levert immers met het eerste album meteen goud af. Al heb ik zo'n donkerbruin vermoeden - niet meer dan dat - dat het weleens bij een eenmalige exercitie zou kunnen blijven. Overigens zijn de teksten van de tracks nagenoeg onleesbaar op de verder goed verzorgde hoes. JoJo (12-2007)
MUSIC IMPRESSION (voor een indruk van muziek op dit album): klik op Drop
Bezetting:
Gavin Harrison - drums, Tapped Guitar
05Ric - Extended Range Bass, voices
Robert Fripp - guitar, soundscapes
Dave Stewart - keyboards on 'Centered'
Gary Sanctuary - piano on 'Where Are You Going'
Discografie:
Harrison solo:
Sanity & Gravity (1997)
Harrison & 05Ric:
Drop (2007)
Fish - Communion (2007)
Label: Chocolate Frog Records
Bandsite: http://www.the-company.com/
Duur: 67:43 + 40:08
Reviewer: JoJo
Waardering: 
(uit max. 5 JoJo's)
Ik heb, zoals ik al eerder op AFTERglow memoreerde, een zwak voor Fish. Hij is eigengereid, emotievol, recalcitrant op z'n tijd, vasthoudend, onrustig en een stevige drinker. Mijn zwakte voor hem wordt wellicht ingegeven door herkenning. Want een belangrijk deel van genoemde eigenschappen zie ik ook bij mijzelf terug. Wat ik natuurlijk echter mis zijn de compositorische kwaliteiten van Fish. Die zijn ongekend zoals ook het akoestische overzicht 'Communion' van zijn oeuvre wederom en in alle omvang toont.
Wat het dubbelalbum 'Communion' interessant maakt zijn niet alleen de akoestische uitwerking van de tracks en de relatieve beslotenheid waarin de opnames plaatsvonden - St. Mary's Church, Haddington, East Lothian - maar ook de opvallende setlist. Natuurlijk een paar overbekende composities zoals 'Jumpsuit City', 'Lady Let it Lie' en 'Fortunes of War' maar vooral ook werken die hij minder vaak of nooit live speelde zoals 'The Field' en 'Shot the Craw' (beide van 'Field of Crows' uit 2003), 'Favourite Stranger' (van 'Internal Exile' uit 1991) en ook twee wat minder vaak live uitgevoerde Marillion tracks als 'Slainthe Math' en het geweldige 'Chelsea Monday'.
Fish heeft ruim anderhalf jaar over de wereld getrokken in verband met zijn 'Return to Childhood' tour en had behoefte aan een vertrouwde omge- ving, een andere tracklist dus en relatieve rust. Een akoestische set lag derhalve voor de hand. Het mooie is dat iedere track op 'Communion' daardoor een lichte twist krijgt en ik beluister het geheel dan ook ook vanuit een andere auditieve invalshoek. Door de licht andere verpakking hoor je nieuwe dingen of krijgen de bekende songelementen, zoals de refreinen, een andere kleur. Zoals Threshold dat ook al zo geweldig met haar oude songs deed op 'Wireless'.
En dan de kwaliteit waarmee het wordt uitgevoerd. Fish: met veel passie en kracht en, ondanks of wellicht dankzij de lange tournee, prima bij stem. Zijn begeleiders, onder anderen vrienden Usher en Trill op gitaren en Turrell op keyboards: technisch hoogstaand met relatieve ingetogenheid. Het maken van opnames in een kerk vraagt specifieke expertise maar de produktie is hoogstaand: helder, direct en met dynamiek.
Zijn er uitschieters te noemen? Neen, want alles is kwalitatieve topklas- se. Als ik dan toch een paar tracks moet noemen dan is dat opener 'The Field' die dreigend en slepend de huiskamer binnenschrijdt, melodiepak- ker 'State of Mind' en 'A Gentleman's Excuse Me' waarbij ik het in de reguliere uitvoering al moeilijk droog houd maar in de akoestische versie de tranen niet kan bedwingen. Op schijf twee vind ik 'Rites of Passage' in alle opzichten sterk en is het samen met zijn dochter Tara gezongen 'Tara' bijzonder en mooi.
Fish, wat heb je wederom een prachtig document toegevoegd aan je rijke discografische palmares. Ik kan niet wachten op het studioalbum '13th Star' dat naar verluidt en inmiddels met enige vertraging in februari 2008 zal verschijnen. JoJo (12-2007)
Bezetting:
Fish - lead vocals
Frank Usher - guitar
Andy Trill - guitar
Steve Vantsis - bass
Tony Turrell - keyboards
Gavin Griffiths - drums
Dave Haswell - percussion
Heather Findlay - backing vocals, bodhran, low whistle
Angela Gordon - backing vocals, flute, penny whistle
Anne Marie Helder - backing vocals
Tara Dick - backing vocals
Discografie (selectie):
Vigil In A Wilderness Of Mirrors (1990)
Internal Exile (1991)
Songs From The Mirror (1993)
Suits (1994)
Yin (1995)
Yang (1995)
Sunsets On Empire (1997)
Raingods With Zippos (1999)
Fellini Days (2001)
Field Of Crows (2003)
Bouillabaisse (2005)
Communion (2007)
13th Star (2007/2008)
Wat een week ... CD
Camel - Harbour Of Tears (1996)
Families werden uit elkaar gerukt ...
... toen honderdduizenden Ieren de hongersnood in hun land ontvluchtten en hun heil zochten in het verre Amerika. Zij vertrokken per schip vanuit de haven van Cóbh, de 'Harbour Of Tears'. We schrijven midden 19e eeuw.
Na het comebacksucces van 'Dust And Dreams' (zie WeekCD 2006-45) liet Andy Latimer zich wederom inspireren door een historisch sociaal-economisch thema. Het album opent met een Ierse folkmelodie, die ver- volgens een symfonische interpretatie krijgt, waarna een familiegeschie- denis verbeeld wordt door middel van de bekende Camel-ingrediënten. Prachtig gitaarwerk, smaakvol ingezette blazers (dwarsfluit, hobo) en strij- kers. Hoogtepunt vind ik de twee slotnummers, waarin Andy een beetje klinkt als Steve Hackett en waarin hij in 'The Hour Candle' zijn overleden vader eert. En zo weeft hij zijn eigen familiegeschiedenis in die van de arme Ieren. Peter Swart (wat een week 50)
Wat een week ... CD
Hoggwash - The Last Horizon (2007)
Traditionele symfo ...
... en sommigen zullen het gedateerde symfo vinden wat Hoggwash laat horen op dit debuut. Hoggwash is een project van de Oekraïner Anthony Kalugin, een begenadigd toetsenist, en de Engelsman Will Mackie, platenbons en producer. Ik vind het een heerlijk album met prachtige arrangementen, beeldende symfo, scheurende synthsolo's van Kalugin, Gilmoureske gitaarsolo's en rustiger passages met akoestische gitaar en strijkers, dit alles in de oertraditie van Camel, het oude Genesis maar ook refererend aan de latere neo-prog. De hoestekening doet nogal sullig aan en de albumtitel zou niet misstaan als naam voor een Engels bejaarden- tehuis maar het booklet is wel goed verzorgd. Bij de eerste tranche aan releases is overigens een BonusCD toegevoegd, 'autographed' zelfs, met materiaal dat in het verlengde ligt van het debuut. 'The Last Horizon' is een prima album, verre van progressief maar uitstekend geschikt voor de komende feestdagen, die net als deze muziek appeleren aan emotie en sentiment. JoJo (wat een week 50)
Wat een week ... CD
Within Temptation - The Heart Of Everything (2007)
En weer een exportprijs erbij ...
... voor de gothic band met een flinke dosis symfonische bombast in zijn spel. Ook 2007 werd een succesvol jaar voor Within Temptation. 'The Heart of Everything' bereikte de eerste plaats in de hitlijsten, al vond ik het wel verdacht dat het album vrij snel in de uitverkoop belandde. In verge- lijking met de doorbraak-cd 'Mother Earth' (zie 2007-WeekCD 34) lijkt vooral het stemgeluid van Sharon den Adel gegroeid te zijn. Ze pakt met gemak de stevige en agressief aandoende zangpartijen aan, terwijl ze in de (spaarzame) rustiger passages weer engelachtig mooi schittert. De band heeft op dit album gekozen voor een heftiger geluid en de toevoeging van koor en orkest geeft hier en daar een satanisch tintje ('Our Solemn Hour'). Nu al enkele cd's horen we nummers van vijf minuten met een inmiddels voorspelbare opbouw. Het blijft knap, maar hoe binnen dit stramien nog veel langer te variëren is? Peter Swart (wat een week 49)
Wat een week ... CD
Kevin Ayers - Whatevershebringswesing (1971)
De aanschaf van het wat tegenvallende ...
... nieuwe album 'Comicopera' van Robert Wyatt bracht mij ertoe deze week een reisje te maken door 'the family tree' van Soft Machine. En dan kom je uiteraard ook terecht bij de obscure, excentrieke en teruggetrok- ken levende Kevin Ayers.
Hij maakt nog steeds muziek maar de albums die hij de eerste jaren maakte na zijn vertrek bij Soft Machine op het legendarische 'Harvest' label behoren tot zijn beste. Het met een schitterend hoesontwerp getooide 'Whatevershebringswesing' is er één van. Voor mij zijn het gedragen 'There is Loving/ Among Us/There is Loving' en de slepende titelsong klassiekers. Ayers zette de heerlijke gekte die Soft Machine in de begintijd liet horen om in meer structuur en rust, altijd aangekleed met die karakteristieke en warme stem maar, zoals het weirde 'Song from the Bottom of a Well' laat horen, zonder de gekte van voordien te veronachtzamen.
De andere topalbums uit die periode zijn 'Joy of a Toy' (1969), 'Shooting at the Moon' (1970) met begeleidingsband 'The Whole World' waar Mike Oldfield deel van uitmaakte en 'Bananamour' (1973). Die staan op de luisterlijst voor dit weekeinde. Waarom? Uitleg overbodig of zoals Ayers het zegt op de hoes "No Eggsplanation". JoJo (wat een week 49)
Oblivion Sun - Oblivion Sun (2007)
Label: Prophase Music
Bandsite: http://www.oblivionsun.homestead.com/
Duur: 45:01
Reviewer: JoJo
Waardering: 
(uit max. 5 JoJo's)
De legendarische band Happy the Man (HtM) bestaat naar mijn weten nog steeds, al is dat in de loop der decennia halen en brengen geweest, dus ik ga ervan uit dat Oblivion Sun een gelegenheidsproject betreft van Happy the Man's Stan Whitaker en Frank Wyatt. Het bleek de heren steeds moeilijker te vallen om na de release van 'The Muse Awakens' (2004) de agenda's met de overige leden van HtM af te stemmen rond opnamesessies en optredens. Vandaar dat dit duo al een uitstapje maakte met 'Pedal Giant Animals' (2006) op welk album tracks die in de loop der jaren waren blijven liggen een plek kregen. Op die fundamenten werd vervolgens Oblivion Sun gesticht. Bent u er nog? Ik voorspel u, mocht u de diverse internetsites bezoeken van deze bands, projecten en artiesten - met irritante koppelingen naar Amazon en MySpace - dan begrijpt u er helemaal geen snars meer van.
Oblivion Sun maakt progressieve muziek die natuurlijk en onvermijdelijk de sfeer en de manier van componeren volgt van HtM maar daar toch wat meer (funky) rockritmes aan toevoegt. De tracks met een goed doordachte kop, eminente romp en staart worden bovendien nog overdadiger dan bij HtM aangekleed met de toetsen van Plummer en vooral Wyatt. Beiden prima maar vooral laatstgenoemde kan er wat van. Prachtige, warme en melodieuze akkoorden worden afgewisseld met virtuoze solo's op synths en piano. Werd vroeger denkend aan HtM overvloedig gerefereerd aan voormalig lid en keyboardspeler Kit Watkins, Wyatt klinkt veel volwassener en voller dan het in mijn oren nogal lullig en naïef klinkende spel van Watkins. Maar goed daar zit ook een paar jaartjes tussen ....
Het titelloze album opent met 'Fanfare' dat met een heerlijke, subtiele melodie is getooid, op de laatsteling van HtM niet zou hebben misstaan en tegen het einde wervelende synthsolo's van Wyatt en Plummer bevat. Daarna volgt 'The Ride', een track die wat draaibeurten vereiste, met name door de zang van Whitaker die enigszins a-tonisch zingt zoals Jeff Berlin dat ooit deed op Bruford's 'Gradually Going Tornado'. Maar hoe vaker gedraaid, hoe beter dit vrij stevige nummer werd, al zorgt de rockinslag ervoor dat deze track tezamen met het ook al stevige 'No Surprises' wat vreemde eenden in de bijt zijn op dit album.
Een opvallende track is voorts 'Catwalk' dat vernuftig is opgebouwd, goed gezongen wordt door Whitaker - lijkt hij hier op Phil Collins? - en zich knap ontwikkelt van rustige jazzrock op een heerlijke bedje van synths naar een wat voortvarender tempo met veel dynamiek. En ook hier weer de machtige solo's op keyboards. Feitelijk staat de opbouw van deze track model voor het overige gebodene. Het door Plummer gecomponeerde 'Tales of Young Whales' is op gelijke wijze briljant en afsluiter 'Golden Feast' maakt het bruggetje weer naar wat we van HtM zijn gewend en vormt wellicht de voorbode van een volgend album van HtM.
Hoewel de hoes bij eerste oogopslag aardig oogt maakt nadere bestu- dering duidelijk dat het boekje qua informatie en body wel erg basaal is en met name gedomineerd wordt door 'thank you's'. Los daarvan hebben de leden van Oblivion Sun een patent album afgeleverd met kwalitatief zeer hoogwaardige progressieve muziek, gegoten in een heldere en toch warme en volle produktie. Een lust voor het oor. JoJo (12-2007)
Bezetting:
Stan Whitaker - guitar, vocals
Frank Wyatt - keyboards, sax
Chris Mack - drums
Dave DeMarco - bass
Bill Plummer - moog, keyboards
Discografie:
Oblivion Sun (2007)
Wat een week ... boek
Pink Floyd in de Polder (2007)
Een uniek document ...
... ligt sinds een aantal weken in de boekhandel: een prachtig verzorgd boek over alle bezoeken en concerten van Pink Floyd in onze lage landen vanaf 1967 (met Syd Barrett!) tot heden. Het is een schitterend boek geworden met prachtige anekdotes, affiches, concertkaarten, nog niet eerder gepubliceerde foto's en bovenal een goed geschreven, lekker lezend historiserend verhaal.
De schrijvers Charles Beterams en Robert Haagsma hebben een ware topprestatie geleverd. Het was ten eerste een gat in de markt die Pink Floyd heet, want er werd slechts sporadisch geschreven over Floyd in Nederland. Gek genoeg want de band heeft altijd een zwak voor ons land gehad. Zoals Roger Waters terugblikkend zegt: "the dutch audiences were always great when we were here in the late sixties and early seventies. This was our home from home".Ten tweede kostte het veel maar gelukkig geen vergeefse moeite om het (beeld)materiaal bij elkaar te sprokkelen. Wat het voor mij extra bijzonder maakt is dat er veel concerten worden belicht waar ik zelf bij was. Er valt veel te genieten. Een nieuw puzzelstukje in de Floyd-historie. Een aanwinst voor de progressieve boekenkast.
JoJo (wat een week 48)
Wat een week ... CD
Marillion - Seasons End (1989)
Veel fans haken af ...
... als de frontman van hun favoriete band opstapt. Zo belandde bij mij Marillion's eersteling na het vertrek van Fish al na één luisterbeurt in de kast. Achteraf gezien een blunder en niet eerlijk tegenover Steve Hogarth en de oudgedienden. Zo is 'Easter' een juweel van een nummer en gaf de band in de titelsong blijk van een vooruitstrevend milieubewustzijn: "We left our footprints in the erath, and punched a hole right through the sky." En er staat meer moois op, waarvan veel nog geheel in de stijl van de periode met Fish. Het album krijgt na bijna twintig jaar alsnog een welver- diende plek in de kast naast 'Clutching at Straws'. Peter Swart (wat een week 48)
