Wat een week ... CD

PULSAR - The Strands Of The Future (1976)

Dankzij Musea Records ...

... valt er volop te genieten van de Franse symforock uit de zeventiger jaren. Zo vond ik laatst onverwacht het tweede album van Pulsar, waarvan ik de elpee enkele decennia geleden graag beluisterde bij een vriend, die nou eenmaal meer geld had om een imposante muziekverzameling op te bouwen.
Pulsar was, vooral in eigen land, ooit erg succesvol met grote licht- en dia- shows, die de symfonische en psychedelische muziek ondersteunden. Bekendste album werd 'Halloween' (zie WeekCD 2007-42), maar persoon- lijk prefereer ik 'The Strands Of The Future'. Het titelstuk duurt ruim twintig minuten en brengt je met gemak bij onaardse werelden. Zeker als je weet dat de titel afkomstig is van een science fiction boek. Het tempo is door- gaans traag, veel dragend toetsenwerk met een prominente plaats voor de mellotron, op gitaar meer getokkel dan gesoleer, de sporadische zang zacht en sfeervol op de achtergrond.
Heerlijk om bij weg te dromen, al doen de hoesschilderingen vermoeden dat het leven buiten onze aardse grenzen bepaald geen pretje is. Peter Swart (wat een week 16)

Wat een week ... CD

KEVIN AYERS - The Confessions of Dr. Dream (1974)

Eindelijk een remaster ...

... van het beste album van Kevin Ayers. De eerste worp had al vier her- uitgaven opgeleverd. Nu kwam EMI/Harvest naast 'The Confessions ...' ook nog met 'Yes We Have No Mananas' en 'Sweet Deceiver'.
Waarom zijn beste album? Hoewel alles hoge kwaliteit heeft wat deze eenzelvige - hij heeft zelfs geen computer en e-mail - artiest heeft gemaakt en nog steeds maakt, is dit zijn meest progressieve werkstuk. Onder- steund door grote namen als Rupert Hine, John Perry, Michael Giles, Mike Oldfield , Ollie Halsall, Mike Ratledge en Nico combineert Ayers hier zijn bekende rustige, ingetogen stijl met complexe, gelaagde songs waarin pro- gressieve en soms zelfs symfonische elementen zijn verwerkt.
De acht minuten van 'It Begins With A Blessing/Once I Awakened/ But It Ends With A Curse' met dat dreigende en mystieke intro en het kwartier van de briljante titelsong, zijn daarvan de meest in het oog springende voorbeelden. Het vierde deel, 'Dr. Dream Theme', met een volkomen loos gaande Ratledge op orgel vind ik nog steeds indrukwekkend.
Ook de acht bonustracks zijn van hoge kwaliteit. Dat ligt bij de meeste heruitgaven immers anders. Naast een BBC-live opname is vooral 'Lady Rachel' aangrijpend. De produktie is danig opgepoetst en het boekje is informatief.
Wat ik vooral een navolging verdienende aanpak vind is de bewuste stilte tussen de laatste reguliere track en de bonussen: "Please note that the original album was written as a complete set of stories to be listened to as a whole, therefore a gap in the audio has been added before the start of the bonus material to preserve the original intention". Hulde EMI !! Nu nog de gefraudeerde royalties aan Pink Floyd terugbetalen en u mag blijven. Harry 'JoJo' de Vries (wat een week 16)

Bullfrog - Beggars & Losers (2009)

Label: Andromeda Relix
Bandsite: www.bullfrogband.net
Duur: 60:00
Reviewer: Harry 'JoJo' de Vries
Waardering: (uit max. 5 JoJo's)

Je kunt niet alles bijhouden wat er aan releases verschijnt in de progres- sieve rock. Bullfrog is dan ook een mij onbekende Italiaanse band die met 'Beggars & Losers' hun derde album in tien jaar het licht laat zien. Nu zeg ik 'progressieve rock' maar deze band beweegt zich aan de randen van dit segment en speelt feitelijk onvervalste hard rock met een intellec- tuele 'touch'.
Het voorliggende album is ronduit een heerlijk werkstuk dat lekker weg- draait door de sterke melodieën, de technisch prima uitvoering, puntige tracks, krachtige ritmes en ritmewisselingen en niet in de laatste plaats de open produktie. Bullfrog hanteert het hardrock-idioom zoals dat in het ver- leden zo herkenbaar is neergezet door bands als Uriah Heep, Deep Purple, Bad Company en in mindere mate The Free. En in de paar tracks waar een orgel opduikt komt ook nog Atomic Rooster voorbij.
Zanger Francesco Dalla Riva kan wat mij betreft qua stem wedijveren met David Byron en Ian Gillan want elke noot die hij zingt is raak, zijn stem- banden hebben de kracht van een orkaan en hij hanteert op natuurlijke wijze die voor de hard rock zo typische uithalen. Bovendien vormt hij als bassist een glad ingespeelde ritmetandem met drummer en broer Michele Dalla Riva die speelt alsof hij op de hielen wordt gezeten door de eerste de beste maffiabaas en zijn leven ervan afhangt. Met een overigens heerlijke spanning in de drumvellen die tezamen met zijn krachtige slagen de her- innering oproept aan Zeppelin's John Bonham.
De composities bestaan louter uit sterke melodie- en zanglijnen terwijl de refreinen onvermijdelijk leiden tot vocale participatie. Luister maar eens naar opener 'Over Again' en 'F for Fool' en uw huisgenoten zullen snel mer- ken dat er iets bijzonders met u gebeurt door deze schijf: u zingt mee!!! Het licht complexere 'Detour' en de knap opgebouwde afsluiter 'Poor Man Cry' laten de voorzichtig progressieve kant van de band horen.
Bullfrog toont mij hier aan een onderschatte band te zijn die bredere aan- dacht verdient dan alleen in Italië. Een heerlijk album om je af te reageren na een hectische dag, de agressie eruit zingend. 'Beggars & Losers': een niks-aan-de-hand hardrock werkstuk waar ik vrolijk van word. Van de hoes ook trouwens! Harry 'JoJo' de Vries (04-2009)

Bezetting:
Francesco Dalla Riva - vocals and bass
Silvano Zago - electric and acoustic guitars
Michele Dalla Riva - drums
with:
Matt Filippini - additional guitar
CrySbibu - percussion
Simone Bistaffa - keyboards
Stefy Parks - backing vocals
Fabio Serra: additional guitar and vocals

Discografie:
Flower on the Moon (2001)
The Road to Santiago (2004)
Beggars & Losers (2009)

Wat een week ... CD

KONG - What it Seems is What you Get (2009)

Een progressieve verademing ...

... biedt de muziek die de Amsterdamse band Kong na bijna tien jaar af- wezigheid op dit album weer laat horen. Up-tempo techno-progrock, felle gitaren, snelle riffs, bonkende beats, her en der vreemde achter- en voor- grondgeluiden en frisse composities. Dit alles in de stijl van de laatste ge- neratie King Crimson en Liquid Tension Experiment.
Maar het doet mij op een of andere manier ook denken aan een band waar ik lang niet aan dacht: de Rotterdamse formatie Kiem die industriële muziek maakte in de jaren 80 waarbij de instrumenten geluiden van de Rot- terdamse haven voortbrachten en in de tracks integreerden. Hun prima album 'You Should Try' uit 1987 heb ik dan ook nog maar eens opgezet. Dank je Kong.
Favoriete tracks zijn opener 'On the Contrary' dat overweldigend de huis- kamer in komt zetten, 'Last Hunt' met een aanstekelijke beat en het drei- gende 'The Imposter Syndrome'. Toen de laatste klanken van het album na de eerste luisterbeurt waren weggestorven bleef ik na een uur luister- genot enigszins verdwaasd en stil zitten onderwijl denkend "Zo dit staat zeg". Want de drie mannen en de vrouwelijke drummer van Kong maken met 'What it Seems is What You Get' een spetterende comeback. Mooie hoes trouwens. Harry 'JoJo' de Vries (wat een week 15)

Wat een week ... CD

KAIPA - Angling Feelings (2007)

De ouwetjes doen het nog best ...

... zo bewijst de Zweedse toetsenist Hans Lundin op Kaipa's tot nu toe laatste album. Lundin vormt in zijn eentje de kern van Kaipa, een populaire symfoband uit de gouden jaren 1975-1982. Daarna volgde een periode van solowerk en componeren voor radio en televisie, tot men elkaar weer vond en in 2002 een herstart maakte met 'Notes from the Past' (zie WeekCD 2009-04).
Op 'Angling Feelings' nu eens geen bijdragen van meestergitarist Roine Stolt, maar dit doet aan de kwaliteit wat mij betreft weinig af. Per Nilsson speelt in een vergelijkbare stijl en eist met zijn spel een hoofdrol op, gebroederlijk naast de analoog klinkende synthesizeruitspattingen van Lundin. Als handelsmerk heeft deze een bijzonder vet sologeluid, waaruit soms moeilijk op te maken valt of je nu naar toetsen of naar gitaren luistert.
Het album biedt een uur lang gedreven gespeelde moderne symforock. De energie spat er bij tijd en wijle van af, waarbij de complexe structuur van de nummers meerdere luisterbeurten vergt, want bij aanvang lijkt alles nogal op elkaar. Er wordt enthousiast en veel gezongen met mannen- en vrouwenstem en de zang ligt je of niet. Mij helaas niet zo en de teksten vragen om meer uitleg. Ze staan wel mooi afgedrukt in het boekje, dat een schoolvoorbeeld is van aantrekkelijk artwork. Wat mij betreft mag Lundin nog jaren mee. Peter Swart (wat een week 15)

Wat een week ... CD

STEVE HOWE'S REMEDY - Elements (2003)

Je grijpt weleens mis ...

... in de uitverkoopbak. Met een mooie Roger Dean-hoes en een aanlok- kelijk voorwoord ("... combine my influences new and old to explore how progressive rock developed its own personality") gaat de cd vol verwachting de speler in. En wat horen we: blues, bluesrock, Asia-achtige thema's, Steve Howe die zingt, vooral veel jazz, maar toch echt geen progressive rock. In het boekje somt Steve op welke gitaren en effecten hij op iedere track gebruikt. Erg interessant allemaal, maar waar gaat het over als die prachtige instrumenten weinig muzikale inhoud voortbrengen?
Met zijn familieband (Virgil op keyboards en Dylan op drums) wil Steve Howe laten horen uit welke bronnen hij ooit geput heeft. Nou, dat weten we dan ook weer. Je vraagt je af waarom een maatschappij als InsideOut zoveel moeite doet voor een privé-album dat kant nog wal raakt. Natuurlijk staan er ook goede en mooie gitaarstukjes op, maar deze kunnen niet verhoeden dat mijn exemplaar weer terug naar de winkel gaat: voor de tweedehandsbak. Peter Swart (wat een week 14)

Wat een week ... CD

PETER GABRIEL - Passion (1989)

Witte Donderdag, Goede Vrijdag, Stille Zaterdag ...

... de dagen voor Pasen zijn niet direct besteed aan een atheïst. Wat niet betekent dat ik niet geïnteresseerd ben in de symbolen en rituelen van het christelijk geloof en in de mooie verhalen die het oplevert. Want zo zie ik de Bijbel: een mooie roman, ontsproten aan het menselijk brein, om hou- vast te bieden in moeilijke tijden. En roman die zeker een literatuurprijs zou hebben ontvangen.
Bovendien levert religie ook mooie muziek op. En als dan ook nog Peter Gabriel zich er mee bemoeit, door het maken van een soundtrack bij Mar- tin Scorcese's film, dan ben ik wel degelijk bereid mij erin te verdiepen. Al was het alleen maar om de controverse die film en muziek toendertijd los- maakte. Toch twijfelde ik eind jaren 80 even. Een werkstuk van Gabriel over Christus ... maar die twijfel was al snel weg. Als dat mij tegenstond dan kon ik een deel van mijn symfoverzameling wel wegbrengen. Het ob- ject van die muziek was immers vaak religieus getint.
Na beluistering was alle twijfel weg. Prachtige filmmuziek, ambient soms, beeldend, doordesemt met invloeden vanuit de 'world music' en ondanks de andere invalshoek toch altijd gezegend met die typische composito- rische en ritmische handtekening van Gabriel en gelardeerd met op locatie opgenomen geluiden van zingende woestijnstammen, murmelende vrouwen en schreeuwende krijgers.
Terwijl velen zich dezer dagen naar het godshuis spoeden om de Mattheus Passion van J.S. Bach te beluisteren, als een soort aflaat voor het schuldgevoel de kerk te weinig bezoeken of gewoon omdat men van Bach houdt, 'beperk' ik mij tot een andere 'Passion'. Die van de engel Gabriel. En verwonder mij steeds weer over het ultieme talent waarmee de man ons vanaf Genesis zegende. Amen. Harry 'JoJo' de Vries (wat een week 14)

Wat een week ... CD

PAATOS - Kallocain (2004)

Nóg meer moois uit Zweden ...

... en weer zo heerlijk zwaarmoedig. 'Kallocain' is Paatos' tweede album en is een muzikale impressie van een sombere Zweedse roman met dezelfde titel, waarvan de schrijfster zelfmoord gepleegd heeft.
'Melancholische postrock', zo typeert de band haar stijl en daar is niet veel tegenin te brengen. Traag voortgaande 'soundscapes' (op het ope- ningsnummer na, 'Gasoline' hakt er stevig in), kalme gitaarpartijen, heldere drums en vooral de mooie ingetogen vocalen van Petronella Nettermalm (à la Björk). Ik laat me gemakkelijk door haar stem meevoeren naar een wereld van eenzaamheid en miscommunicatie, al voelt het aan de hand van Petronella allemaal niet zo zwaar.
Aan de mix-knoppen zat ... Steven Wilson (daar is-ie-weer, u had het waarschijnlijk al geraden). Wilson voelt goed aan dat Zweden een land is waar het de laatste jaren goed toeven is voor progrockers. Peter Swart (wat een week 13)

Wat een week ... CD

BRUFORD BORSTLAP - In Two Minds (2007)

Krachtig duo ...

... Nederlander Michiel Borstlap op keyboards en piano en een van mijn favoriete drummers Bill Bruford. Gaf ik eerder al aandacht aan hun al- bum 'Every Step A Dance, Every Word a Song' uit 2004, nu ligt het in een grappige hoes gestoken 'In Two Minds' voor mij. Een album dat zelfs nog beter bij mij scoort dan eerstgenoemde.
Bruford en Borstlap hebben de afgelopen jaren veel opgetreden. Hun optredens bestaan doorgaans uit improvisatie. Zo ook hier, tijdens concer- ten in Noorwegen en Engeland. Knap om zonder voorafgaande afspraken over toon, tempo en duur al spelende te componeren, te creëren. En dat gaat dit duo uitzonderlijk goed af.
Bruford vergelijkt dit creatieve proces - en dat spreekt mij gezien mijn dagelijks werk zeer aan - met 'The Art of Conversation' tussen mensen. Goede communicatie vereist volgens Bruford "a willingness to listen without prejudice, to contribute and to build on what has gone before, for the enlightenment of all parties. Sometimes the conversation may be becalmed .... and sometimes it will be the raging flood of a breathless diatribe".
Rust en geestdrift, dat zijn inderdaad de uitersten waarbinnen de geïmpro- viseerde jazz(-rock) op 'In Two Minds' zich afspeelt met als meest duide- lijke illustraties het ingetogen en intieme 'Low Tide, Camber Sands' ver- sus het felle, briljante en Weather Report-achtige 'From the Source, We Tumble Headlong'. Daarnaast bevatten opener 'Kinship' en de titelsong naar mijn mening excellente pianothema's die tot de jazzklassiekers zou- den kunnen gaan behoren. De enige niet geïmproviseerde track, hoe- wel ..., is 'All Blues' van Miles Davis dat eveneens met hoge kwaliteit wordt uitgevoerd.
Deze twee muzikanten voelen elkaar perfect aan. Tezamen met hun durf om min of meer blanco het podium op te gaan en te kijken wat er gebeurt, verdient alle lof en resulteert op 'In Two Minds' in uitstekende jazz en jazz-rock. Bruford is gestopt met optreden. Nu blijken dergelijke voornemens bij dit soort muziektijgers nooit erg lang stand te houden. Mocht hij terug- komen op zijn onzinnige schreden - kwestie van tijd - dan graag weer met Borstlap het podium op! Harry 'JoJo' de Vries (wat een week 13)