The New Earth Group - Eurafricarabia (2010)

Label: Excelsior Recordings
Bandsite: http://www.thenewearthgroup.nl/
Duur: 56:00
Reviewer: Harry 'JoJo' de Vries
Waardering: (uit max. 5 JoJo's)

De redactie van ProgLog AFTERglow zoekt het soms ver weg en besteedt aandacht aan progressieve albums uit het buitenland, tot aan Indonesië en Siberië toe. En dan vergeten we weleens dat de kwaliteit onder handbereik ligt, onder de rook van ons domicilie Schiedam, namelijk in Rotterdam. Want daar komt de jazz-rock band The New Earth Group (TNEG) vandaan. Een succesvolle, relatief nieuwe formatie die optrad op North Sea Jazz en Noorderslag, genomineerd werd voor de Edison Publieksprijs, deel uitmaakt van de stal van het bekende Excelsior Recordings en toch ook al vier albums maakte.
Eigenzinnigheid, creativiteit en compositorisch vernuft kenmerken de muziek op 'Eurafricarabia'. Hoewel dit leidt tot een eigen geluid zijn er ook invloeden te horen van King Crimson - sporadisch - en Sun Ra maar vooral van Soft Machine en Frank Zappa. De complexiteit en gelaagdheid, de eigenwijsheid, de 'woodwinds' en de samensmelting van diverse muzikale stromingen zorgen ervoor dat de grote meester Zappa nooit ver weg is. In die zin moest ik ook denken aan de al eerder besproken Belgische band The Wrong Object.
'Eurafricarabia' bestaat uit zes tracks waarvan er drie rond de veertien en tien minuten klokken. Dat is koren op de molen van de fans van progres- sieve muziek. TNEG weet in deze lange stukken de aandacht uitstekend gevangen te houden doordat er veel gebeurt qua tempo en 'breaks' en er nogal wat variatie is doordat ingetogen fragmenten afgewisseld worden met typische jazz-rock erupties. Ook het sterke blaaswerk van Choca Alcazaba draagt hieraan bij die, samen met gitarist Vincent Matthias van Duin, in belangrijke mate de signatuur van TNEG bepaalt.
Mijn favorieten zijn het kwartier 'Ali Baba', het als ambient startende maar al snel naar jazz-rock onwikkelende 'Psycho Lovers' en het intrige- rende en enigszins mystieke 'Ohm À Kee'. Maar per saldo staan er geen zwakke composities op dit instrumentale album.
Het werkstuk 'Eurafricarabia' zal nog regelmatig zijn weg vinden naar de 'player'. The New Earth Group is namelijk een aanwinst voor de Neder- landse progressieve muziekscene. Niet alleen omdat de band een jazz-rock-traditie voortzet die enigszins in de verdrukking was gekomen sinds de jaren '80 maar ook omdat zij aan die traditie een eigen draai geven met een 'TNEG-sound' tot gevolg. Harry 'JoJo' de Vries (11-2010)

Bezetting:
Vincent Matthias van Duin - electric and acoustic guitar
Choca Alcazaba - soprano, tenor and baritone sax, vibes, electric guitar
Jos Hoevenaars - bass
Fonckeltoff - Fender Rhodes and Oberheim
Jasper Den Dulk - percussion
Robin Schaeverbeke - drums
Milena Eva - cello

Discografie:
The New Earth Group (2008)
Tam Boe Man (Live) (2009)
Hypnotics for the Unborn (2010)
Eurafricarabia (2010)

Wat een week ... CD

BRIAN ENO - Small Craft on a Milk Sea (2010)

Een vaste waarde ...

... vormt Brian Eno in het ambientteam. Want ook op 'Small Craft on a Milk Sea' imponeert hij weer, nu in een triade met toetsenist John Hopkins en gitarist Leo Abrahams. Een vaste waarde vanuit kwaliteit niet vanuit degelijkheid en voorspelbaarheid want dat zijn aspecten die Eno vanuit zijn oneindige creatieve en experimentele geest verfoeit. Deze man is 'progres- sief' in al z'n vezels.
Het in een werkelijk schitterende hoes gestoken album begint met drie ingetogen en prachtige door piano, gitaar en soundscapes vormgegeven tracks: 'Emerald and Lime', 'Complex Heaven' en de titelcompositie. En zo eindigt het album ook. Maar daar tussenin vinden we door percussie en stevige, zeer eigentijdse ritmes gedomineerde composities. Waarschijnlijk de reden dat Eno ook gewild is als producer van jongere muzikanten die zich in de hip hop sferen bewegen. Overigens doen die ritmes ook denken aan de Talking Heads, waar Eno ooit actief voor was, en aan zijn album samen met David Byrne 'My Life in the Bush of Ghosts', ook al zo'n klas- sieker. Maar die ritmes zijn dan wel vertaald naar deze tijd.
Ook de produktie van het album is subliem. Helder en warm waarbij de instrumenten en geluiden mooi en van elkaar gescheiden in het geluids- beeld staan. De creatieve geest van Eno die niet van gebaande paden houdt, tenzij hij de paden zelf getrokken heeft, lijkt onuitputtelijk. En is op die wijze een artistiek richtpunt en voorbeeld voor velen. Kijk via boven- staande link ook eens op zijn site naar het 'interview' met Dick Flash. Ik zal de grap niet verklappen ... Harry 'JoJo' de Vries (wat een week 46)

Bangtower - Casting Shadows (2010)

Label: Declassified Records
Bandsite: www.bangtower.com
Duur: 40:53
Reviewer: Harry 'JoJo' de Vries
Waardering: (uit max. 5 JoJo's)

In de begeleidende informatie wordt de nieuwe formatie Bangtower neergezet als een 'supergroup'. Er zit wat inflatie in dat begrip want dit etiket wordt tegenwoordig erg gemakkelijk uit de kast gehaald. Natuurlijk, dit trio heeft z'n sporen verdiend. Gitarist, toetsenist en producer Neil Citron in Quiet Riot en als sessiemuzikant. Bassist Percy Jones kennen we uiteraard uit de jaren '70 van de sterke jazz-rock van Brand X en Walter Garces van o.a. The Electric Prunes. Maar om dan van een 'supergroup' te spreken dat gaat veel te ver. Geeft de muziek op dit debuutalbum 'Casting Shadows' dan aanleiding om in dat soort termen te spreken?
Om een indruk te geven in welke regionen Bangtower zich beweegt moeten we kijken naar bands als Planet X, de albums van Derek Sherinian en naar het trio Bozzio, Levin en Stevens. Muzikaal geweld dus. Alleen gaat de vergelijking mank als het gaat om technische uitvoering en vooral synergie want dat is hier toch minder goed verzorgd. De symbiose tussen de drie Bangtowers kan beter. Het is net alsof de band niet geheel is inge- speeld, al kan ik mij dat bij een studio-album lastig voorstellen. De drum- mer speelt daar in het algemeen een belangrijke rol in en het is juist Garces die niet altijd even lekker bekt met de anderen. Het valt allemaal net niet op de juiste plaats.
Hetgeen niet betekent dat hier sprake is van een zwak album. Daarvoor zijn de uitvoering en de composities toch voldoende genoeg. Zo is 'Sex Me Up' een stuwend nummer met een aanstekelijk thema waarin de gitaren uitbundig schreeuwen. 'Hair of the Dog' is relatief rustig en wordt gedomi- neerd door het herkenbare basgeluid van Jones. En 'Let em Drown' begint als Brand X maar gaat gaandeweg op pad naar de hardere regionen. Maar ook hier klinkt het niet optimaal. Ik vind de gitaar van Citron soms ronduit vals, al zou hij zich waarschijnlijk verdedigen met de opmerking dat het zo hoort. Kan zijn maar het is hinderlijk. In track 5 'Ballad of Wealth' vliegt de band helemaal uit de bocht en schiet zelfs Jones de berm in. Het is romme- lig, rafelig en slordig en dat kan een 'ballad' niet hebben.
Resumerend. Een aardig album van een doorsnee nieuwe band, geen supergroep, waar wel rek in zit. Een volgend werkstuk zal moeten bewijzen of dat zo is en of de symbiose tussen de drie heren zich heeft verbeterd. Tot op dit moment val ik in ieder geval niet van de stoel van enthousiasme bij 'Casting Shadows'. Harry 'JoJo' de Vries (11-2010)

Bezetting:
Percy Jones - fretless bass, keyboards
Neil Citron - guitars, keyboards
Walter Garces - drums, percussion
Discografie:
Casting Shadows (2010)

Wat een week ... CD

THE LEGENDARY PINK DOTS - Seconds Late ... (2010)

"Some of the Most Enigmatic ...

... and Challenging Compositions in Modern Music". Het is nogal wat als het toonaangevende internationale muziekblad 'Rolling Stone' dat zegt over het nieuwe album 'Seconds Late for the Brighton Line' van een band die inmiddels zijn dertig jarig bestaan viert. En er is geen woord van gelogen. Wat hier voorligt is namelijk een briljant album.
The Legendary Pink Dots is een deels Engels, deels Nederlandse band die personele wisselingen onderging maar Edward Ka-spel (zo schrijf je het ...) en Silverman zijn nog steeds op hun post, aangevuld met gitarist Erik Drost. Al drie decennia maken zij psychedelische rock met een belangrijke ambient-inslag. De vroege 'Syd Floyd' is nooit ver weg maar de menging met ambient en de experimentele 'noises' geven de band een geheel eigen signatuur.
Briljant dus. Iedere track is raak, van het bezwerende 'Russian Roulette', via het beangstigende 'God and Machines' tot het mystieke 'Ascension'. Laten we ook niet de produktionele kracht van Raymond Steeg vergeten die, zoals altijd, de sound en genoemde signatuur van de Dots in grote mate beïnvloedt. Ik zeg er verder maar niet teveel over, luisteren is het devies! Het wordt dringen eindejaar in de Top 10 van 2010. Harry 'JoJo' de Vries (wat een week 45)

Fish On Friday - Shoot the Moon (2010)

Label: Ace
Bandsite: www.fishonfriday.be
Duur: 48:23
Reviewer: Harry 'JoJo' de Vries
Waardering: (uit max. 5 JoJo's)

Frank van Bogaert kwam al vaker voorbij op ProgLog AFTERglow. De redactie is namelijk nogal geporteerd van zijn elektronische muziek, waarmee hij vooral bekend is geworden. Maar Van Bogaert is ook een gewaardeerd producer en in die rol kwam hij in aanraking met zijn partner binnen Fish On Friday, toetsenist William Beckers. De samenwerking verliep zo voorspoedig dat de band Fish On Friday was geboren. Gelukkig maar want wat er op het in een schitterende hoes gestoken 'Shoot the Moon' wordt gepresenteerd had ik niet willen missen.
In het begeleidende briefje omschrijft van Bogaert het gebodene als "progressieve popmuziek". Een term die de lading prima dekt en recht doet aan enerzijds de progressieve bouwstenen van het album en ander- zijds uitdrukt dat de muziek toegankelijk is. Zoals The Alan Parsons Project dat ook zo goed deed. Parsons maakte samen met Woolfson goed in het gehoor liggende en toch meerlagige composities, gezet in een uitstekende productie. En dat geldt hier ook. Zoals Van Bogaert zelf schrijft "de muzikanten moeten ten dienste staan van de songs en niet de songs ten dienste van de muzikanten. Je moet het ook 'unplugged' op een akoestische gitaar of piano kunnen spelen".
Vanaf de eerste beluistering vermaak ik mij zeer met het sterke album. De vitaliteit, frisheid en spelplezier druipen ervan af en de tracks beklijven allen direct. Opener '9.1 Surround' staat als een huis, niet meezingen is onmogelijk want het refrein is aanstekelijk, en er wordt uitstekend gemusi- ceerd. Eye-opener vormt op het gehele album de zang van Van Bogaert. Verrassend want hij 'beperkt' zich doorgaans tot de keys maar blijkt een warme, aangename stem te hebben die misschien niet zo krachtig is maar overal fier overeind blijft.
Dezelfde loftuiting valt ook het ínventieve 'Listen' ten deel dat handelt over psychopaat en moordenaar Hans van Temse die in Antwerpen met een automatisch geweer niet-blanke mensen doodschoot op straat. 'Shoot the Moon' - een zich mooi ontwikkelend progressief meesterwerkje - het ingetogen 'Move South' en het vol met toetsen zittende 'Fish on Friday', zijn mijn absolute favorieten. Zo ook de afsluiter 'All Falls Into Place' waarbin- nen alle kwaliteiten van Beckers en Van Bogaert samenkomen en inderdaad op hun plaats vallen.
Een puntje van kritiek, hoewel het mij moeilijk valt, vormen de twee tracks 'Don't Go Knocking on my Feet' en 'Star' waar de toegankelijkheid doorschiet naar 'middle-of-the-road-muziek'. Maar het is de heren vergeven. Een eerste album uitbrengen dat staat als een huis en de afgelopen week de 'player' maar zelden verlaten heeft, is een compliment waard. 'Shoot the Moon' heeft met stip en in één klap de Jaarlijst 2011 geënterd en zal er niet meer uit verdwijnen. Zoveel is zeker! Harry 'JoJo' de Vries

Bezetting:
William Beckers - keyboards
Frank Van Bogaert - keyboards, vocals
met:
Marty Townsend - guitars
Marcus Weymaere - drums
Robin Aerts - bass
Hans Van Der Leede - guitars
Bert Embrechts - bass
Dany Caen - backing vocals
Chantal Kashala - backing vocals

Discografie:
Shoot the Moon (2010)

Wat een week ... CD

SYD BARRETT - An Introduction to ... (2010)

Ik heb alles al en toch ...

... schaf ik dit verzamelalbum van Syd Barrett's belangrijkste werk aan. Natuurlijk omdat Barrett een voorname plaats in de muziekscene en in mijn leven inneemt. Maar er zijn meer redenen.
Zo is het de eerste keer dat zijn Pink Floyd-composities en zijn beste solowerk op één schijf staan, zo heeft David Gilmour dit project geleid, zo heeft Gilmour een aantal stukken geremixt (waarom niet alles?!) en Syd's teksten zijn voor het eerst uitgeschreven. Dat was nog nooit gebeurd. En de twintig minuten durende, verloren gewaande compositie 'Rhamadan' is via de CD te downloaden.
De laatste reden voor aanschaf is de schitterende door Storm Thorgerson - wie anders - ontworpen hoes (zoek de verschillen!) en het zeer goed verzorgde boekje. Wel jammer dat ook hier weer niet, gelijk de studio-albums, de bezetting op de tracks is opgenomen. Het blijft nog steeds raden waar o.a. Soft Machine's Mike Ratledge en Hugh Hopper te horen zijn.
De remixen door Gilmour betreffen 'Matilda Mother', 'Here I Go' , 'Octo- pus', 'She Took a Long Cool Look' en 'Dominoes' en David heeft zijn werk niet alleen integer maar ook technisch uitstekend gedaan. Het geluid is namelijk aanzienlijk voller en harder dan op de originelen en de instrumenten zijn beter van elkaar te onderscheiden. Nee, de aanschaf met alle doublures vandien, is volledig terecht, zeg ik steeds maar tegen mijzelf en nu ook nog tegen u, houd ik mijzelf steeds maar voor, maak ik mijzelf wijs enz. Nee, alle gekheid op een stokje: Barrett verdient een document als 'An Introduction to ...' Harry 'JoJo' de Vries (wat een week 44)

Wat een week ... CD

BARCLAY JAMES HARVEST - Once Again (1971)

Er is nog weinig aandacht gegeven …

... op ProgLog AFTERglow aan Barclay James Harvest. De Britse band moest het tot nu toe doen met slechts een vermelding in JoJo’s ‘Progtop 40 Aller Tijden’. Maar krijgt dan weer wel een stevige twaalfde plek met het album ‘Once Again.’
Ik moet eerlijk toegeven dat ik, op de single ‘Titles’ na, de muziek van BJH nooit serieuze aandacht gegeven heb. Onlangs kreeg ik echter de eerste twee albums in bezit, dus de schade kon ingehaald worden. Het debuut doet me qua sfeer en spel erg denken aan Moody Blues en het kent een strijkersbegeleiding die vergelijkbaar is met die van de eersteling van Genesis. Opvolger ‘Once Again’ is echter andere koek. Het blijft melo- dieuze pop met een symfonisch sausje (mellotron en thema-uitwerking), maar het zijn vooral de orkestraties die een enorme ontwikkeling hebben doorgemaakt. Die in ‘Mockingbird’ is zelfs geweldig en geeft het ‘gewone’ popliedje een dramatische diepgang.
En dan duikt de naam op van Robert John Godfrey als 'conductor/musi- cal director'. Dezelfde Godfrey die jaren later The Enid zou formeren en recent deze symfogroep pur sang nieuw leven heeft ingeblazen (zie WeekCD 2010-31). In iOPages nr. 96 is Godfrey aan het woord over zijn bemoeienis bij BJH en dat hierachter veel oud zeer schuilt wordt snel duidelijk. De wegen van de ingehuurde, klassiek geschoolde toetsenist en de band hebben zich na ‘Once Again’ gescheiden, waarna BJH zijn commerciële hoogtepunten enkele jaren later beleefde, en weer later als eerste Westerse popgroep een openluchtoptreden mocht verzorgen in de toenmalige DDR.
De vaste kern is nog altijd actief en schijnt vooral in Duitsland nog behoorlijk populair te zijn. In Nederland blijft het behelpen…
Peter Swart (wat een week 44)

Salim Ghazi Saeedi - Iconophobic (2010)

Label: Salim
Bandsite: www.salimworld.com
Duur: 37:33
Reviewer: Harry 'JoJo' de Vries
Waardering: (uit max. 5 JoJo's)

Salim Ghazi Saeedi is een progressief muzikant uit Teheran (Iran). Het is opvallend dat de laatste tijd steeds meer albums van bands en artiesten vanuit dit afgesloten land doorsijpelen. Zo besprak ProgLog AFTERglow recent een album van Mehran, ook al uit Iran. Wellicht dat het ruimer beschikbaar komen van internet en van sociale media als Facebook en Twitter meehelpen het bastion te doorbreken. Laten we het hopen. Niet alleen omdat een open wereld de voorkeur verdient maar ook omdat de werkstukken van die artiesten zeer de moeite waard zijn. Zo ook het album 'Iconophobic' van Saeedi.
Dit album is opgebouwd uit dertien instrumentale stukken die niet langer duren dan een minuut of drie. Alles is gecomponeerd, gespeeld en geproduceerd door Saeedi zelf en wordt gedomineerd door gitaar en keyboards. En daarop staat hij zijn mannetje en ook het geluid is prima verzorgd. De korte muzikale statements doen mij denken aan wat John Zorn deed tijdens zijn 'Film Works'-cyclus. De muziek van Saeedi zou dan ook heel goed dienst kunnen doen als filmmuziek. Ook referenties aan Patrick O'Hearn, Sufjan Stevens en Mike Oldfield doen opgeld en in de relatief wat forsere, door klassieke muziek, beinvloedde stukken komt zelfs The Enid voorbij. 'A Satire on Hell' is daarvan een goed voorbeeld en een van mijn favoriete tracks. Maar wellicht is er in Iran nooit iets doorgedron- gen van The Enid, dat sluit ik niet uit, dus dit 'hineininterpretieren' is geheel voor mijn rekening.
'Iconophobic' is een heerlijk album om op weg te dromen, mijmerend over vrijheid, openheid en de mooie dingen van het leven. Al gaat het concept- album ook over zijn angst voor 'imagery' dat ik vertaal als 'verbeelding', de angst voor de beelden die opdoemen bij het lezen van boeken en luisteren naar muziek. Dat lijkt mij nogal lastig voor een muzikant.
Ik dacht eerst dat Saeedi niet direct als doel heeft een vuist te maken naar het regime in Iran. Een statement maken met instrumentale muziek is bovendien lastig. Of is misschien het benaderen van de Westerse markt als muzikant al een 'overtreding'? Tot ik in verband met de track 'Music is Haram' het woord 'haram' opzocht. Dat is een term uit de islam om goede- ren aan te duiden die niet door moslims gebruikt mogen worden. Muziek mag dus niet gebruikt worden. Dan weten we genoeg. Maar los van die impliciete betekenissen laat 'Iconophobic' prima muziek horen die meer dan voldoende aanleiding geeft Salim Ghazi Saeedi te blijven volgen. Harry 'JoJo' de Vries (11-2010)

Bezetting;
Salim Ghazi Saeedi - guitars, keyboards

Discografie:
Abrahadabra (2006, met band Arashk)
Sovereign (2007, met Arashk)
Ustuqus-al-Uss (2008, met Arashk)
Iconophobic (2010 )

Wat een week ... CD

WYATT/ATZMON/STEPHEN - ... Ghosts Within (2010)

De stem als instrument ...

... daar koos Robert Wyatt noodgedwongen voor toen hij niet meer kon drummen. Een unieke stem, te herkennen uit duizenden. Breekbaar, onvast maar vol emotie, met een bijzondere timing en een bereik van 5 á 6 octaven. Nu eens geen solo-album van deze sympathieke man die al vier decennia altijd wel op een of andere wijze rondwaart in mijn leven.
Want Wyatt werkt op '... for the Ghosts Within' samen met de Israëlische blazer en componist Gilad Atzmon en violiste Ros Stephen, tevens aanvoerder van het Sigamos String Quartet dat ook op dit album mee- speelt. Dit leidt tot enigszins andere muziek dan we van Wyatt gewend zijn - zo zingt hij 'What a Wonderful World' - en het komt zelfs in de buurt van easy-jazz gelardeerd met door Stephen aangebrachte klassieke elementen. Maar de sfeer is vergelijkbaar met Wyatt's solo-albums en dan vooral door die karakteristieke stem.
Het is een prima, enigszins laid-back album geworden waarbij het gevoelige en met een prachtige tekst getooide 'Lullaby for Irena', volgens mij een ode aan 'de moeder', eruit schiet. Zo ook de geweldige protestsong en titeltrack waarin het door Atzmon en Wyatt's muze Alfreda Benge terecht wordt opgenomen voor de verdreven Palestijnen: "We once lived on this land for ever. In the scent of our lemon trees. We once drank from our rolling river. For our land you gave us only dust". Een bijzonder album van een al even bijzondere man. Harry 'JoJo' de Vries (wat een week 43)

Soft Machine Legacy - Live Adventures (2010)

Label: Moonjune Records
Bandsite: www.johnetheridge.com/softmachinelegacy/
Duur: 58:21
Reviewer: Harry 'JoJo' de Vries
Waardering: (uit max. 5 JoJo's)

Het beheren van de erfenis van Soft Machine kun je passief doen via het uitbrengen van remasters en oude opnames. Maar je kunt de erfenis ook actief beheren door een selectie van de discografie live op de planken te brengen. En als dat dan ook nog gebeurt door een collectief waar drie oud-leden deel van uitmaken, John Etheridge, Roy Babbington en John Marshall, zodat er geen sprake is van de zoveelste cover- of tributeband, dan kunnen we spreken van een respectvolle omgang met het legaat. Toevoeging van de uit andere circuits bekende blazer Theo Travis verhoogt de feestvreugde alleen maar. En als dan Leonardo Pavkovic van Moonjune Records als katalysator fungeert, dan kan dat alleen maar leiden tot kwaliteit.
En van kwaliteit is sprake op 'Live Adventures' van Soft Machine Legacy, een band die zich niet alleen beperkt tot het spelen van oude tracks maar ook de arrangementen vernieuwt en er improvisaties aan toevoegt. Er is zelfs sprake van een nieuw nummer, 'The Last Day', gecomponeerd door Theo Travis.
Dit live-album is opgenomen tijdens de Europese tour in 2009 in Oosten- rijk en Duitsland, zo te horen in een niet al te grote zaal hetgeen de intimiteit hoorbaar ten goede komt. De band is zeer goed op elkaar ingespeeld. Wat opvalt is dat het geheel, ook in de geïmproviseerde delen, strakker klinkt dan de live-opnames uit de jaren '70. Dat is voornamelijk toe te schrijven aan het excellente drumwerk van Marshall die hier meer in dienst speelt van de rest en de free-jazzachtige roffels doorgaans achter- wege laat. Ook Theo Travis speelt wat meer in de discipline van de compo- sitie dan de helaas overleden Elton Dean in het verleden.
Hoogtepunten vormen de ode aan Hugh Hopper door het spelen van zijn 'Facelift', het prachtige 'Song of Aeolus' van Karl Jenkins, de bewerking van Mike Ratledge's 'As If', hier getiteld 'Has Riff II', en 'Gesolreut' ook van Ratledge. Ook Etheridge staat op gitaar zijn mannetje, al vond ik hem altijd wat minder dan Allan Holdsworth, maar zijn gitaar klinkt in zijn van het eerste Legacy-album afkomstige eigen compositie 'Grapehound' wat overstuurd. Verder is hij overigens uitstekend op dreef.
De wijze waarop Soft Machine Legacy hier live acteert is een teken dat de muziek van Soft Machine nog steeds volop ademt en leeft. Een compliment voor deze oudgedienden die zich nog steeds volledig kunnen opladen om de prachtige erfenis van deze legendarische band niet alleen te beheren maar ook, zoals Soft Machine via haar repertoire- en bezettings- wisselingen altijd heeft gedaan, te laten evolueren. Een prima progressief jazz-rock album is het resultaat. Harry 'JoJo' de Vries (11-2010).

Bezetting:
John Etheridge - electric guitar
Theo Travis - tenor and soprano sax, flute
Roy Babbington - bass guitar
John Marshall - drums

Discografie:
Live in Zaandam (2005)
Soft Machine Legacy (2006)
Live at The New Morning (2006)
Steam (2007)
Live Adventures (2010)