Wat een week ... CD

THE FLOCK - The Flock/Dinosaur Swamps (69/70/02)

Legendarische band ...

... uit de jaren '70 die niet zo lang bestond en onder de bezielende leiding stond van violist Jerry Goodman, later lid van The Mahavishnu Orchestra, ook bekend van zijn studiowerk bij o.a. Dream Theater en zijn solowerk met als uitschieter 'It's Alive' uit 1988.
Voor mij ligt een heruitgave van de twee studio-albums waarvan 'Dinosaur Swamps' zowel qua hoes als muziek het meest bekend is. Het is curieuze jazz-rock die The Flock maakte, met veel invloed van Miles Davis. En zeker ook van Zappa vooral door de springerigheid en de blazers en met het excellente vioolspel van Goodman als stijlkenmerk. Als je Goodman hier hoort spelen doet hij qua geluid en techniek erg denken aan de Zappa-violisten Jean-Luc Ponty en met name aan Sugar Cane Harris die een glansrol speelde op 'Hot Rats'.
Het is ook de sfeer van dit Zappa-album die we hier terugvinden in tracks als 'I Am The Tall Tree' en het lange 'Truth' van het debuutalbum en 'Hornschmeyer's Island' en 'Big Bird' van 'Dinosaur Swamps'. The Flock, een band die velen heeft beïnvloed zoals het bij symfomanen niet onbekende Hongaarse After Crying. Een prettige hernieuwde kennismaking! Harry 'JoJo' de Vries (wat een week 28)

Wat een week ... CD

EARTH & FIRE - To the World of the Future ('75/2011)

Een meer dan terechte heruitgave ...

... van dit album van Earth & Fire. Uteraard zou ik bijna zeggen door Esoteric Recordings, het label dat een dikke pluim verdient voor het vasthouden van de rijke prog- en symfohistorie via remasters met mooie boekjes. Nu ook weer met bonustracks.
Earth & Fire, onder leiding van de broers Koerts, werd dan misschien mede bekend door het zeer aantrekkelijke uiterlijk van Jerney Kaagman en dat was meegenomen, maar moet natuurlijk worden beoordeeld op de inhoudelijke kwaliteit: hoogwaardige, door toetsen en gitaar gedomineerde symfonische rock die vernuftig in elkaar steekt en verder wordt ingekleurd door de unieke stem van Kaagman en de strakke ritmesectie van Van der Kleij en Ziech.
Met het nog steeds overeind staande 'The Song of the Marching Children' had de band in 1971 haar visitekaartje al afgegeven. Het vierde album 'To the World of the Future' laat echter een nog volwassener geheel horen waarbij het titelnummer tot de symfoklassiekers mag worden gerekend maar ook de zes overige tracks zijn uitstekend en 'How Time Flies', 'The Last Seagull' en 'Only Time Will Tell' behoren tot de persoonlijke favorieten. De produktie was al dik in orde maar de remaster klinkt nog helderder en voller.
Helaas zwichtte de band later voor de commercie met o.a. de tenen- krommende single 'Weekend', een dieptepunt voor fans van het eerste uur. Kaagman maakte het later nog bonter als jurylid bij Idols. Maar als ik dit album beluister vergeef ik hen en haar dat allemaal en past alleen maar bewondering. Harry 'JoJo' de Vries (wat een week 27)

Us - The Road Less Travelled (2011)

Label: Eigen Beheer
Bandsite: www.the-music-of-us.com
Running Time: 57:51
Reviewer: Harry 'JoJo' de Vries
Score: (out of 5 JoJo´s)

We leven in de gelukkige omstandigheid dat muzikanten en bands tegenwoordig in eigen beheer albums kunnen uitbrengen. Voortschrijdende techniek met software als Pro Tool, Pyramix, Apple Logic en andere digitale hulpmiddelen verlangen vaak niet eens meer een rijk opgetuigde studio. Een gelukkige omstandigheid omdat het talent de kans biedt zich aan het publiek te tonen; talent dat wellicht in de rijke symfojaren onzicht- baar was gebleven omdat nu eenmaal niet iedereen een platencontract kon krijgen. Competente muzikanten bleven daardoor in het schemergebied. Het 'eigen-beheer-circuit' is tegelijkertijd een ongelukkige omstandigheid omdat het ook de mindere goden de mogelijkheid biedt om de neus buiten de schuifdeuren te steken. Het resultaat is vaak bedroevend. U begrijpt waarschijnlijk al waar deze review op uitdraait.
Us lijkt een Amsterdamse eenmansband van Jos Wernars met hand-, stem- en spandiensten van echtgenote (?) Marijke. Andere muzikanten worden namelijk niet genoemd. Het begeleidend schrijven meldt dat 'The Road Less Travelled' inmiddels het negende album is, al kom ik via de discografie op de bandsite tot acht. Laat ik vooropstellen dat ik mijn kritiek op dit album niet graag geef. Ik waardeer namelijk het particuliere initiatief, de hoorbare adoratie van Us voor o.a. Genesis ten tijde van 'Foxtrot' en 'Nursery Cryme' en het ongetwijfeld grote enthousiasme waarmee 'The Road Less Travelled' is gemaakt. Maar het resultaat is helaas ver onder de maat.
We horen veel te lange tracks; de titel- en tevens openingstrack klokt bijvoorbeeld twintig minuten. 'Te lang' omdat Wernars zich er composi- torisch en technisch aan vertilt en na een aantal minuten de aandacht al verslapt. Verder lijken de onderdelen van de vier symfonisch getinte tracks onhandig aan elkaar geplakt, wordt geprobeerd de gehele symfohistorie samen te vatten en worden de meeste tracks ontsierd door verschrikkelijk, soms zelfs uit de maat, drumspel, hoogstwaarschijnlijk voortgebracht door een niet al te best geprogrammeerde drumcomputer. Mocht het een drummer van vlees en bloed zijn, wat ik niet geloof, dan zou hij veel baat hebben bij een mechanische of elektronische metronoom. 'Last but not least' zijn de composities zwak door het ontbreken van een rode melodische draad en vormen een aandoenlijke imitatie van bijvoorbeeld het vroege Genesis.
Is er dan niets positiefs te melden? Sporadisch zijn er wat oplevingen door een goed gelukte passage op keyboard of gitaar en de stem van Wernars doet in de verte zelfs aan Peter Gabriel denken. Ten slotte zijn de hoes c.q het art-work in het algemeen goed verzorgd en wekken hoge verwach- tingen. De vlag dekt echter de door sympathieke huisvlijt gedomineerde lading niet. Misschien is dit negende album een tijdelijke black-out van Us en heb ik het slecht getroffen. Dat betekent echter dat ik er nog acht moet gaan beluisteren. Nu even niet. Harry 'JoJo' de Vries (07-2011)

Personnel:
Jos Wernars - all instruments
Marijke Wernars - background vocals

Discography:
A Sorrow in our Hearts (2002)
Eamon's Day (2003)
The Ghost of Human Kindness (2004)
The Young and Restless (2006)
Reflection (2007)
Climbing Mount Improbable (2008)
Everything Changes (2009)
The Road Less Travelled (2011)

Wat een week ... CD

YES - Fly From Here (2011)

Altijd iets om naar uit te kijken ...

... een nieuw album van Yes. Al wordt de aanloop ontsierd door een onverwacht vertrek - voor hem ook, al is er her en der nog een akkoordje van hem blijven hangen - van Oliver Wakeman en de niet al te nette behandeling van boegbeeld Jon Anderson door de band. Een band die toch al niet uitblinkt in een fatsoenlijk personeelsbeleid de afgelopen decennia.
Na tien jaar is er een opvolger van het geweldige 'Magnification'. En als er personele problemen zijn duiken Geoff Downes en Trevor Horn altijd als roofvogels op de buit. Anderson is vervangen door Benoit David, de prima zanger van het Canadese Mystery wiens stem sterk lijkt op die van Anderson.
'Fly From Here' is een uitermate fris klinkend werkstuk, met sterke composities, gezet in een krachtige, heldere produktie. Maar klinkt het als Yes? Is er iets terug te vinden van de complexiteit van 'Relayer', de bombast van 'Tales' of het unieke geluid van Close to the Edge? Zelden vind ik. Het merendeel van het album bestaat uit tracks die refereren aan solowerk van Squire of aan het ook al a-typische album 'Drama': relatief overzichtelijke rock, met sterke (samen)zang en een sterke melodie. Soms flikkert het oude Yes op als er een korte instrumentale passage voorbijkomt en Steve Howe over en door alles heen soleert. En de prima afsluiter 'Into the Storm' is integraal typisch Yes.
Desondanks hebben we te maken met een sterk, energiek album, dat ik al veel heb gedraaid. Een kanshebber voor de eindejaarslijst al kan ik mij zo maar voorstellen dat het album snel wegzakt. Dat was met 'Magnifica- tion' wel anders. Harry 'JoJo' de Vries (wat een week 26)

Wat een week ... CD

THE LONG HELLO - Volume One (1974)

Is dat mogelijk ...

... Van der Graaf Generator zonder bandleider Peter Hammill? Alleen als je muziek maakt die weinig te maken heeft met het echte VDGG-geluid. En daar is sprake van bij The Long Hello, een sideproject van David Jackson, Hugh Banton en Guy Evans, waarvan 'Volume One' uitkwam in 1974 in Italië, het land waar VDGG zo populair was en is, en twee jaar later pas in de UK en Europa. Overigens gefinancierd door fans en vrienden, want zowel VDGG als de leden zaten toen op zwart zaad.
Dit trio kreeg in die tijd steeds meer moeite met de leidende, dominante rol van Peter Hammill en kreeg weinig ruimte binnen VDGG voor de eigen muzikale ideeën.The Long Hello was het resultaat en het trio kwam, aangevuld met oud-VDGG-lid Nic Potter, Ced Curtis en Piero Messina, met relatief ingetogen rockmuziek waarin veel klassieke referenties doorklin- ken en de folksfeer overal aanwezig is.
Het is vooral saxofonist en fluitist David Jackson die hier het geluid bepaalt en een belangrijk deel van de composities voor zijn rekening neemt. Het prachtige 'Looking at You' en het indrukwekkende 'Morris to Cape Roth' worden gedomineerd door zijn virtuoze fluit- en saxspel waarbij Jackson het hoorbaar naar zijn zin heeft.
The Long Hello kwam op mijn pad tijdens mijn voorbereiding van het VPRO-radioprogramma over VDGG & Peter Hammill dat zal worden uitgezonden op 23 juli as. van 20 tot 22 uur op Radio 6. Een interessant sideproject van Jackson c.s. waarvan ik wist dat het bestond maar nog nooit beluisterd had. Zonder Hammill weliswaar maar zeer de moeite waard. Harry 'JoJo' de Vries (wat een week 25)