Mandalaband IV - AD Sangreal (2011)

Label: Legend Records
Bandsite: www.mandalaband.co.uk
Running Time: 76:00
Reviewer: Harry 'JoJo' de Vries
Score: (out of 5 JoJo's)

Half jaren zeventig bracht de Mandalaband, toen een project met medewerking van leden van o.a. Barclay James Harvest, Moody Blues en 10 CC, twee voor symfomanen interessante albums uit: het titelloze debuut (1975) en 'The Eye of Wendor' (1978). Vervolgens was het 31 jaar stil tot men in 2009 opeens met 'BC Ancestors' kwam, een sterk symfonisch conceptalbum. Nu dan het vervolg met 'AD Sangreal', wederom een concept, nu handelend over de zoektocht naar De Heilige Graal. Dit keer niet de overbekende graal maar de beker die, volgens de legende, door Christus zou zijn gebruikt tijdens Het Laatste Avondmaal.
Dit nieuwe album is niet alleen muzikaal-inhoudelijk van belang maar het is ook het laatste album waarop Woolly Wolstenholme meedoet. Zoals bekend pleegde hij op 13 december 2010 zelfmoord. Gezien het feit dat hij slechts sporadisch zijn partijen speelt, overleed hij dus tijdens de opnames van 'AD Sangreal'. Het album is bovendien afgesloten, als hommage, met een bonustrack namelijk het van BJH overbekende 'Galadriel'. Opnieuw door de Mandalaband opgenomen en door Woolly gezongen. Wat moet er door 's mans hoofd zijn gegaan toen hij vlak voor zijn overlijden zong "O what it is to be young". Koude rillingen dus.
Vermeldde het vorige album dat er sprake was van 'unashamedly sym- phonic rock', dat geldt ook voor 'AD Sangreal'. Wederom een ijzersterk album waarop David Rohl, Ashley Mulford en Jose Manuel Medina tekenen voor de veertien composities, die zonder uitzondering 'hors category' zijn. Overigens is de vroegere zanger Dave Durant weer teruggevlogen naar het oude nest.
De symfo die hier wordt geboden is sterk geworteld in de klassieke muziek en derhalve overdadig georchestreerd en soms van koorzang voorzien. Er is sprake van veel dynamiek. Daar waar het verhaal rust vraagt is de muziek ingetogen zoals in 'England's Heart and Soul'. Daar waar er in het verhaal emotie opspeelt is de muziek up-tempo en sterke ritmisch zoals in 'Palatium Britannicum', 'Flight to Osca' en 'Visigoths', beide laatste tracks met wervelend Gilmouresk gitaarspel van Ashley Mulford, bekend van Sad Café. Het album is sterk geproduceerd door David Rohl, vol en helder, en is in een mooie wat drukke hoes gestoken door Ed Unitsky.
'AD Sangreal' is een knap gemaakt werkstuk, waar de technische virtuositeit, de spelvreugde en de compositorische kwaliteit van afdruipt. En natuurlijk terecht opgedragen aan Wolstenholme die ons zo veel mooie muziek naliet. Verplichte kost voor iedere zichzelf respecterende symfolief- hebber. Harry 'JoJo' de Vries (08-2011)

Personnel:
Ashley Mulford - guitars
Marc Atkinson - lead vocals
Woolly Wolstenholme - Mellotron, keyboards
Kim Turner - drums, percussion
David Rohl - keyboards, lead vocals
David Clements - bass guitar
Dave Durant - lead vocals
Troy Donockley - Uilleann Pipes, whistles, guitars
Jose Manuel Medina - keyboards
Craig Fletcher - bass guitar
Barbara and Brioni Macanas - background vocals

Discografie:
Mandalaband (1975)
The Eye of Wendor (1978)
BC Ancestors (2009)
Resurrection (first two albums) (2010)
Ad Sangreal (2011)

Wat een week ... CD

BROWN & CRANE - Faster Than (1980/2011)

Bijzonder werkstuk ...

..., 'Faster than the Speed of Light', een album dat deze twee grote namen in 1980 maakten. Arthur Brown kennen we natuurlijk van 'The Crazy World of AB', waar ook toetsenist Vincent Crane kort deel van uitmaakte. Crane die we kennen van Atomic Rooster en van zijn virtuose Hammond-partijen en in 1989 overleed aan een overdosis pijnstillers.
Brown was eind jaren '70 in Berlijn en van plan een nieuw album te maken. Op dat moment werd hij gebeld door de vrouw van Crane. Na Atomic Rooster was Crane muzikaal in een zwart gat gevallen, werd depressief en was al twee maanden niet uit zijn bed geweest. Brown haalde hem eruit en nam hem mee naar Berlijn. Via Klaus Schulze, die hier als co-producer optreedt, kwam Crane in aanraking met de synthesizer die hij "fucking nothing" vond. Toch bespeelt hij op dit album af en toe, met tegenzin, de Moog. Daardoor werd het allemaal minder experimenteel dan Brown had gewild.
Toch is hier sprake van een bijzonder werkstuk. Sterke rockcomposities, met de krachtige, unieke stem van Brown in het centrum, omlijst met veel orkestraties van de Berliner Philharmoniker en natuurlijk met de dienende orgelpartijen en soms wervelende -solo's van Crane. Het geheel krijgt, wonderlijk genoeg gezien de achtergrond van beide mannen, door het orkest een wat klassieke toon maar kent ook referenties met het oude werk van Brown, met Frank Zappa en met Geoff Mann's solowerk 'Second Chants'. 'Faster than the Speed of Light', een interessant album, gelukkig opnieuw uitgebracht en remastered door Esoteric Recordings. Harry 'JoJo' de Vries (wat een week 33)

The Devin Townsend Project - Ghost (2011)

Label: Inside Out Music
Bandsite: www.hevydevy.com
Running Time: 72:45
Reviewer: Harry 'JoJo' de Vries
Score: (out of 5 JoJo's)

Devin Townsend is een bijzondere vertegenwoordiger van de progscene. Naast zijn extreme leefwijze die gedomineerd werd door drugs en alcohol - middelen die hij heeft afgezworen omdat ze naar eigen zeggen "zijn geest hadden overgenomen" - maakt hij extreme muziek, avant-garde fusion waarin metal, prog en inmiddels ook ambient zijn verwerkt. Ik heb het luisteren naar Townsend, naar aanleiding van zijn briljante album 'Terria' (2001), weleens een 'hersenspoeling' genoemd. Je weet niet wat je overkomt en beluistering van de geluidsmuur via een headset is al helemaal een shock. Geen muziek voor een romantisch avondje. Ook niet voor herhaalde beluistering in korte tijd. Wel sterk.
In 2009, vlak na zijn wederopstanding, schoon van stimulerende middelen, zijn eigen hersenen ook gespoeld, startte hij met een project dat zou moeten gaan bestaan uit vier albums: het voor zijn doen relatief ingetogen en goede 'Ki' (2009), de aanslagen op de grijze cellen 'Addicted' (2009) en 'Deconstruction' (2011) en nu dan het afsluitende album 'Ghost'. Getooid in een prachtig, kartonnen omhulsel. Helaas is de hoes in de 'jewelcase' stuitend clichématig en a-typisch voor de militante geest van Townsend en beter passend bij bands zoals Iona en Clannad.
Maar het gaat natuurlijk om de inhoud. Ook de dertien tracks op 'Ghost' zijn a-typisch voor de man want er is sprake van ambient music met folkinvloeden. Prachtig gemaakt, met volle synths, veel fluitspel en woodwinds, rustig zoemende gitaren en zelfs de mandoline en banjo duiken op. Het klinkt warm, al doet de wereld van de geesten af en toe een rilling op de arm verschijnen en voel ik een windvlaag, alsof een pop van lucht, het restant van een overleden bekende, achterlangs schuifelt. Warm en koud dus en sterk uitgevoerd.
Toch wat kritiek. Townsend bezit, of wellicht bezat na zijn grote lichamelijke en geestelijke schoonmaak, een militante geest die altijd op zoek is naar muzikale grenzen en anders-dan-anders-composities en -uit- voeringen. Bij zijn uitstapje naar de ambient-music had ik dan ook verwacht dat hij het op een andere manier zou uitvoeren en vormgeven dan artiesten die dit pad vaker bewandelen; dat hij ambient met een twist zou maken. Dat is toch echter sporadisch het geval. Er wordt aan dit muzieksegment door Townsend zeker geen nieuwe dimensie toegevoegd. Onderhoudend is het echter wel, wellicht zelfs voor een romantisch avondje. Hoewel, zie ik daar geen pop van lucht? Toch even oppassen. Voor ik het weet bevind ik mij in het land der zielen. Harry 'JoJo' de Vries (08-2011)

Personnel:
Devin Townsend - guitars, vocals, bass, synth, ambience, banjo
Kat Epple - flute, woodwinds
Dave Young - keyboards, nord synths, harmonium, Ableton Live, mandolin
Mike St-Jean - drums, percussion
Katrina Natale - vocals

Discography:
Ocean Machine (1997)
Infinity (1998)
Christeen (1999)
Physicist (2000)
Terria (2001)
Accelerated Evolution (2003)
Synchestra (2006)
Ziltoid The Omniscient (2007)
Ki (2009)
Addicted (2009)
Deconstruction (2011)
Ghost (2011)

Wat een week ... CD

SPOOKY TOOTH - You Broke My Heart (1973/2004)

So I Busted Your Jaw ...

... was de ooit stof doen opwaaiende titel van het vijfde album van de Engelse band Spooky Tooth, die met het prachtige 'That Was Only Yesterday' van het sterke album 'Spooky Two' (1969) onbedoeld een wereldhit hadden gescoord.
Op het hier door Eroc voor Repertoire Records geremasterde album maakt de band nog steeds bluesgeoriënteerde muziek, met een progressieve toets, in de sfeer van bands als Free en Atomic Rooster en de solo-albums van Jack Bruce, Sterke melodieën, geweldige zang en samenzang van de uitstekende toetsenisten Gary Wright en Mike Harrison.
Wat een krachtige zang in het sterk opgebouwde 'Self Seeking Man', de ingetogen emotie in 'Holy Water', bluestranen in 'Cotton Growing Man' en in 'Old As I Was Born'. De toetsen zijn nog niet zo dominant zoals Wright ze later solo inzette voor het bekende 'Dreamweaver'. Maar de Hammond ronkt heerlijk om de melodielijnen heen.
Een buitenkansje toen ik tegen dit album, weliswaar tweede hands, bij De Plaatboef in Rotterdam opliep. De opgetogenheid nam nog toe toen ik bij thuiskomst ontdekte dat de hoes gesigneerd is door de heren Wright en Harrison zelf! Laat staan toen ik dit sterke werk beluisterd had. Onder- schatte band. Harry 'JoJo' de Vries (wat een week 32)

Wat een week ... Box

ROGER WATERS - The Collection (2011)

Voor een luttel bedrag ...

... van 35 euro is de 8CD-box 'The Collection' van Roger Waters op de markt gekomen. Niet remastered, maar dat was ook niet nodig gezien de geluidskwaliteit van de masters, wel mooi vormgegeven.
Wat is de boxinhoud: het goede 'The Pros and Cons of Hitchhicking' (1984) dat enigszins in het verlengde ligt van Floyd's 'The Final Cut', het naar nieuwe wegen zoekende 'Radio Kaos' (1987), het briljante 'Amused to Death' (1991), het live-dubbelalbum 'In the Flesh' (1999) dat sterk is, al prefereer ik de latere Floyd-uitvoeringen van Gilmour en Wright, de opera 'Ça Ira' (2005) op 2 CD's waarop Waters laat horen dat opera-aspecten altijd ergens hebben meegespeeld in zijn drukke hoofd en ten slotte de DVD 'In the Flesh' (2000) met het integrale concert en veel extra's waaronder een interessante 'Behind the Scenes Documentary'.
De meeste van deze albums zijn tot stand gekomen in een voor Waters verwarrende periode, ruzie met zijn oude makkers, rechtzaken en minder succes dan het uitgeklede Floyd, al trok dat later, zeker nu met de indruk- wekkende live-uitvoeringen van 'The Wall', behoorlijk bij. Die 'weltschmerz' leverde prachtige muziek op. En de tijd heelt de wonden en gelukkig trekken Waters, Gilmour en Mason, helaas zonder Wright, weer met elkaar op. Deze box is, behoudens de mooie lay-out, niet zo interessant voor de Floyd-adept. Voor hen die het nog niet compleet hebben biedt de box echter een uitgelezen en goedkope kans. Harry 'JoJo' de Vries (wat een week 31)

Wat een week ... CD

ARASHK - Ustuqus-al-Uss (2008)

"Wat je ver haalt is lekker" ...

... zei mijn vader zaliger altijd. En dat geldt zeker ook voor de muziek van de Iraanse band Arashk die onder de bezielende leiding staat van Salim Ghazi Saeedi, aan wiens uitstekende solowerk 'Iconophobic' ProgLog AFTERglow ook al eens aandacht besteedde.
'Ustuqus-al-Uss' handelt over de ontwikkeling van de mens met al zijn kwaliteiten en onhebbelijkheden. Het album bestaat uit negen tracks van gemiddeld een minuut of vier die mij vooral doen denken aan The Enid. Klassiek getinte, volle, symfonische enigszins avant-gardistische composities waarin de keyboards en Salim's gitaar domineren, en waar in dit geval logischerwijze invloeden uit het Midden-Oosten in zijn terug te vinden. Het is filmische muziek dus het roept niet alleen beelden op maar zou ook zeker niet misstaan als soundtrack van een film of als achter- grond bij een documentaire, misschien wel over de situatie in Iran. John Zorn of Sufjan Stevens zouden dit soort muziek ook hebben kunnen maken.
Het is jammer dat iemand als Salim Ghazi Saeedi verborgen zit achter het dikke, zwarte gordijn van Iran. Zijn muziek dringt af en toe door het velours heen en stelt ons in staat door een kier naar binnen te gluren. Omdat het instrumentaal is moeten we ons echter zelf een voorstelling maken van wat we daar zien. De Iraanse lente? Harry 'JoJo' de Vries (wat een week 29/30)