Wat een week ... CD

STEVE HACKETT - Beyond the Shrouded .. (2011)

Alsof er geen veertig jaar ...

... voorbij zijn sinds het begin van Genesis, zo gaat Steve Hackett tekeer op zijn heerlijke dubbelaar 'Beyond the Shrouded Horizon'. Op zijn vorige studio-album uit 2009 'Into the Tunnel's Mouth' was hij al goed bezig maar dit is nog een klasse beter.
Hackett neemt ons mee op wereldreis van Loch Lomond naar Saturnus. Feitelijk, qua muzikale sferen, maar ook metaforisch als beeldspraak voor de reis van het leven. Zweverig? Nee, dat laten we aan Jon Anderson over, dat komt bij Hackett nooit voor. Wel romantisch zoals in het prachtige 'Til These Eyes', filosofisch in het elf minuten klokkende 'Turn This Island Earth' en fel in bijvoorbeeld 'Loch Lomond'. In de ingetogen delen laat Hackett veel akoestisch gitaarspel horen. In de fellere stukken zoals 'The Phoenix Flown' trekt hij zijn bekende strepen maar klinkt hij soms ook als Joe Satriani.
Op schijf twee zet zich deze afwisseling voort waarbij de vier instrumenta- le stukken 'Four Winds' in mijn ogen briljant zijn qua gitaarspel en een prachtige fusion laten horen van symfo, hardrock, wat folk en klassiek. En dan komt ook er nog een cover voorbij 'Eruption: Tommy', bekend geworden door Focus.
Hackett laat op 'Beyond the Shrouded Horizon' horen, bijgestaan door o.a. Roger King, John Hackett, Simon Phillips en Chris Squire, dat hij nog steeds in de eredivisie van de progrock speelt. Knap, na al die jaren en na zoveel muzikale zijpaden te hebben bewandeld. Harry 'JoJo' de Vries (wat een week 38)

Wat een week ... CD

ARABS IN ASPIC - Strange Frame of Mind (2010)

Rare bandnaam ...

... en bij eerste beluistering maakte ik direct de vergelijking met ons aller Focus, toen Akkerman en Van Leer nog met elkaar door een deur konden. Ik wist toen nog niet dat 'Strange Frame of Mind' van de Noorse band Arabs in Aspic werd afgesloten met een cover van 'Hocus Pocus' van Focus. U weet nu in ieder geval in welke muzikale hoek u het moet zoeken.
Verwacht hier geen revolutie. Het album bestaat uit min of meer tradi- tionele progressieve rock zonder gekke dingen. Wel een lekker album met goede zang van Jostein Smeby, die ook veel van de elf composities voor zijn rekening nam, prima toetsenwerk en een solide ritmesectie. Soms waart er ook iets van de vroege Flower Kings rond; gelukkig de vroege incarnatie van Stolt cs. Je moet er immers niet aan denken dat een band op de te overdadige, latere catalogus van The Flower Kings gaat voort- borduren.
Wel vind ik het geheel wat onevenwichtig en hinkend op teveel progres- sieve gedachten. Het zoeken en vooral vinden van een duidelijke rode draad in de composities lijkt mij wel noodzakelijk. Dit derde album moeten we dan ook zien als een logische bijdrage daaraan. Tot op dat moment vermaak ik mij prima met dit door Black Widow Records uitgebrachte album, het label dat doorgaans grossiert in wat donkerder werk. Daar is hier geen sprake van; opgetogen, positief gestemde progrock, op zoek naar een eigen gezicht. Deze zoektocht blijven wij zeker op de voet volgen. Harry 'JoJo' de Vries (wat een week 37)

Wat een week ... CD

OPETH - Heritage (2011)

Enigszins teleurgesteld ...

... dat is het gevoel dat mij bekroop na het beluisteren van de tien tracks van het nieuwe album van Opeth: “Is dit hun eerste album dat uit de toon valt, vergeleken met alle voorgaande albums van deze bijzondere en creatieve Zweedse band?”
Er is hier geen sprake meer van grunts. Op zich vind ik dat een pré. Er is überhaupt geen sprake meer van metal. Het album grijpt volledig terug op de progrock van de 70-er jaren. De bij vlagen symfonische melodieën, de afwisseling met akoestische folk en jazz, de met veel geweld gepaard gaande tempowisselingen en de instrumentatie roepen onvermijdelijk herin- neringen op aan bands als Camel, Jethro Tull, Focus en aan Opeth's grote voorbeeld King Crimson. Aan hun inspiratoren ligt het dus niet.
Ook over de virtuositeit van de muzikanten geen kwaad woord. Het is het ontbreken van een bepaalde lijn waardoor 'Heritage' een vreemde eend in de Opeth bijt is en het kwartje maar niet valt. Er staan zeker fraaie, tedere en krachtige fragmenten op maar die worden te vaak afgewisseld met zwak, clichématig werk, waardoor het geheel stuurloos overkomt.
Akerfeldt c.s. lijken - wederom samen met Steven Wilson - een zoektocht te zijn gestart naar hun muzikale toekomst waarbij de metal definitief lijkt te zijn verlaten. Dat die toekomst in de progrock ligt is evident. Ik heb er alle vertrouwen in dat Opeth in deze zoektocht weer tot grote hoogten zal stijgen. Vanuit dat perspectief vormt 'Heritage' wellicht een noodzakelijk intermezzo. Een overgang tussen een afgesloten, uiterst geslaagde periode en een nieuw tijdperk waar nog veel moois in het verschiet ligt. Als dat zo is heb ik er graag wat geduld voor over. Henk Vermeulen (wat een week 36)

Wat een week ... CD

JONATHAN WILSON - Gentle Spirit (2011)

Een onverwacht juweeltje ...

... dit album van Jonathan Wilson, die ooit een nooit uitgebracht debuut- album maakte en zich daarna vooral ontpopte als producer en sessie- muzikant bij o.a. Robbie Robertson en Jackson Browne. Er was even twijfel of een review van 'Gentle Spirit' op een progsite passend zou zijn. Maar herhaalde beluistering maakte zoveel progressieve elementen en -invalshoeken zichtbaar dat aandacht hier terecht is.
Op het eerste gezicht lijkt Wilson een singer/songwriter in de stijl van Jackson Browne en zeker ook van Neil Young. Maar zijn ijzersterke, psychedelisch getinte, composities worden rijk gelardeerd met sound- scapes, mellotronstrepen en geluidseffecten. De Gilmoureske gitaarpartijen geven zelfs een Floydsfeer aan een aantal tracks. De fragiele maar heldere en mooie stem van Wilson kleurt het geheel verder in.
Louter sterke songs vullen het album. Het titelnummer opent het bal en zorgt door de langdurige repetitie van het refrein voor dagdromen. 'Desert Raven' lijkt mij een singlekandidaat met tintelend gitaarspel van Wilson. Absolute favoriet is het tien minuten durende 'Valley of the Silver Moon', dat mij doet denken aan de lange, uitgesponnen tracks van Neil Young zoals 'Cortez the Killer' maar door zijn eerdergenoemde psychedelische elementen uiteindelijk in het progressieve idioom belandt.
'Gentle Spirit' is een topalbum dat zoveel associaties met prog heeft dat een nominatie voor de onvermijdelijke jaarlijst nog zwak is uitgedrukt. Hoezo hokjesgeest?! Mooie hoes trouwens. Alleen jammer dat de hoesinformatie onleesbaar is. Harry 'JoJo' de Vries (wat een week 35)

Three Monks -
Neogothic Progressive Toccatas (2011)

Label: Black Widow Records
Bandsite: http://www.myspace.com/the3monks
Running Time: 55:23
Reviewer: Harry 'JoJo' de Vries
Score: (out of 5 JoJo's)

Maak u een voorstelling van Emerson, Lake & Palmer waarbij Emerson ervoor gekozen heeft uitsluitend en alleen pijporgel, of kerkorgel zoals u wilt, te spelen en we hebben de Italiaanse band Three Monks gekarakteriseerd. Met dien verstande dat Lake z'n mond zou houden want het album is geheel instrumentaal.
Dit kwartet wordt aangevoerd door organist Paolo Lazzeri alias 'Julius' en maakt op 'Neogothic Progressive Toccatas' een barokke muzikale reis langs steden en kathedralen waar beroemde orgels staan. Zoals in Magde- burg waar het beroemde kerkorgel van A. Rebhe door de bombardementen van de geallieerden in WOII vernietigd werd maar in 2009 werd herbouwd. De indrukwekkende openingstrack 'Progressive Magdeburg', waar Lazerri's bombastische maar imposante kerkorgelpartijen de kamer binnenstormen en je na een minuut of acht uitgeput achterblijft, is daarvan een verbeelding. In dezelfde stijl raast 'Toccata Neogotica N.1' voorbij, een muzikale ode aan het door Frans Liszt en Julius Reubher gebouwde kerkorgel van het Duitse Merseburg.
Hoewel het album en de zeven tracks een aanslag zijn op de stilte in huis en je na afloop last hebt van uitputtingsverschijnselen zijn er zeker ook rustpunten. Zoals tijdens de eerste van drie secties van 'Neogothic Pedal Solo' waar het deze keer ingetogen kerkorgel zingende monniken verbeeldt en een mysterieuze, donkere sfeer neerzet.
Laat ik duidelijk zijn. Dit album is geen kost voor tere zieltjes. De muziek teistert de grijze cellen en de trommelvliezen, ook die van je huisgenoten, en de vermoeidheid neemt gaandeweg toe. Een romantisch avondje leent zich hier dan ook niet voor. Maar voor liefhebbers van het kerkorgel en bijvoorbeeld van ELP en Areknames, is 'Neogothic Progressive Toccatas' in zijn soort een uitstekend album. Harry 'JoJo' de Vries (09-2011)

Personnel:
Paolo Lazzeri - pipe organ
Maurizio Bozzi - electric bass
Roberto Bichi - drums, percussion
Claudio Cuseri - drums, percussion

Discography:
Neogothic Progressive Toccatas (2011)

Wat een week ... CD

JETHRO TULL - Dot Com (1999)

Tijd voor een nieuw studioalbum ...

... want 'Dot Com' is alweer twaalf jaar oud. Maar Ian Anderson en Martin Barre maken op dit moment met de band een wereldtournee in het kader van veertig jaar 'Aqualung' dus voorlopig zal de tijd voor nieuw werk ontbreken.
'Dot Com' is een sterk album - heeft Jethro Tull ooit een matig album gemaakt - waarop de van Tull bekende rock met folkinvloeden aangevuld wordt met Oosterse elementen. De hoes is daar ook een uiting van. De veertien tracks zijn allen even goed, de korte intermezzi 'Nothing @ All' en 'Mango Surprise' daargelaten. Toch noem ik een paar uitschieters zoals het titelnummer, de strakke, stevige tracks 'El Nino' en 'Black Mamba' en 'Bends Like A Willow', een vrij traditioneel Tull-nummer dat ook ten tijde van 'Songs from the Wood' (1976) of 'Heavy Horses' (1978) geschreven zou kunnen zijn.
Herbeluistering van 'Dot Com' deed mij verlangen naar een nieuw album en ik bedacht mij ook "wanneer komt er nu eindelijk eens een actuele remaster of nog beter een 'deluxe edition' van de mijlpaal 'Thick as a Brick' (1972)? Vreemd dat juist dit belangrijke werk in de bandcatalogus in de laatste oppoetsronde van 2002 niet werd meegenomen en veel andere Tull-albums wel. Anderson wil volgend jaar tijdens een nieuwe wereldtournee het album live integraal gaan spelen. Hopelijk is dat het moment voor een reissue. Overigens presenteert ProgLog AFTERglow tijdelijk Jethro Tull Radio (zie rechterframe). Harry 'JoJo' de Vries (wat een week 34)