The Amazing - Gentle Stream (2011)

Label: Subliminal Sounds
Bandsite: www.theamazing.se/
Running Time: 43:33
Reviewer: Henk Vermeulen
Score: (max. score)

De zevende plaats in mijn Jaarlijst 2009: dat uitte mijn waardering voor de Zweedse psychedelische folkrockband The Amazing op grond van hun gelijknamige debuutalbum. Het verbaasde mij destijds dat er in de muziekpers weinig tot geen aandacht werd besteed aan dit schitterende, originele debuut. 'Origineel' in die zin dat er van een totaal eigen geluid sprake was waarin de bijzondere stem van zanger-gitarist Christoffer Gunrup en het meesterlijke gitaarspel van Reine Fiske (bekend van progband Landberk) de essentie vormden. In de referenties waaraan dat bandgeluid was ontleend konden met name Nick Drake, Pink Floyd en The Grateful Dead worden herkend.
Anno 2011 hebben deze Zweden met 'Gentle Stream' een tweede album afgeleverd. Het is altijd spannend om af te wachten hoe de opvolger van een krachtig debuut klinkt. De hooggespannen verwachtingen kunnen immers vies tegenvallen, zowel wat kwaliteit betreft maar ook qua muzikale stijl. Er zijn genoeg voorbeelden bekend waar fans na het tweede album afhaakten. Wat mij betreft geldt dat zeker niet voor 'Gentle Stream': een meesterwerk! Men heeft namelijk de hoge kwaliteit weten vast te houden. Bovendien hebben zij hun stijl verder weten te ontwikkelen waarbij het karakteristieke eigen geluid met als ingrediënten psychedelica, folk en jazz, behouden blijft. Ook hier vormen de warme, dromerige stem van Christoffer Gudrup, die toch telkens afwisselend klinkt, tesamen met het uitmuntende gitaarspel van Reine Fiske, de ruggengraat van elke song.
Tevens zijn weer duidelijk invloeden van hun inspiratoren te horen. Bij het beluisteren van 'Flashlight' en 'International Hair' is het onmogelijk om herinneringen aan Nick Drake te weerstaan en dan niet alleen door de prachtige stem van Gudrup maar evenzeer door Fiske’s melancholieke gitaarspel. Het dromerige jazzy blaaswerk (saxofoon, fluit) geven deze beide songs bovendien nog iets extra. Daarnaast lijken de gitaarduels, die in de hoogtijdagen van The Grateful Dead door Jerry Garcia en Bob Weir werden uitgevochten, als inspiratiebron voor Fiske te hebben gefungeerd getuige zijn opzwepende en bij vlagen naar een climax toegroeiende manier van spelen.
Dat wordt reeds duidelijk bij beluisteren van de openende titelsong en wordt later nog eens onderstreept in 'Dogs'. Het verschil tussen The Dead en The Amazing is echter dat het gitaarwerk bij laatstgenoemde voor rekening van slechts één man komt. Overigens zou 'Steady Stream' een passender titel zijn geweest voor de song vanwege de enorme vaart en koersvastheid die het nummer kenmerkt, met name door het slagwerk van Johan Holmergard. De psychedelische invloeden van Pink Floyd, zo prominent aanwezig op het debuut, zijn hier beduidend minder te horen. Slechts in de monumentale afsluiter 'When the Colours Change' zijn bij vlagen Floyd-sferen waarneembaar. Dat The Amazing een zeer veelzijdige band is, wordt duidelijk bij het beluisteren van de huiveringwekkend mooie, kippenvel veroorzakende ballad 'The Fog'.
The Amazing bewijst dat Scandinavische bands zich niet louter hoeven te beperken tot (prog)metal als muzikaal exportartikel, maar dat zij ook beschikken over hoogwaardige, originele muziek die teruggrijpt en voort- bouwt op het beste wat de Europese en Amerikaanse traditionele rock ooit heeft voortgebracht. Henk Vermeulen (11-2011)

Personnel:
Christoffer Gunrup - electric and acoustic guitars, vocals
Reine Fiske - electric guitars, bass
Fredrik Swahn - bass, backing vocals
Johan Holmegard - drums
Alexis Benson
Moussa Fadera

Discography:
The Amazing (2009)
Wait for a Light to come (EP,2010)
Gentle Stream (2011)

Wat een week ... CD

JACULA - Pre Viam (2011)

Eind jaren 70 ...

... begin jaren 80 verbleef ik met enige regelmaat met een groep vrienden in Spanje. Op een van die reizen logeerden wij in centraal Spanje in een klooster dat mij deed denken aan het klooster in Umberto Eco's 'Naam van de Roos': gelegen op een berg, mooie binnentuin, donkere gangen met brandende kaarsen, een kamer die je gezien de huiveringwekkende sfeer snel op slot deed en op de achtergrond op gezette tijden ijl gezang van de monniken. Het is die sfeer die Jacula's 'Pre Viam' ook oproept.
Jacula is een project van multi-instrumentalist Antonio Bartocetti dat vier decennia lang stil lag. Bartocetti, ook al de drijvende kracht achter het Italiaanse Antonius Rex waar ProgLog AFTERglow al eerder aandacht aan besteedde. De man ziet er zelf al uit als een vampier die uit is op je bloed en dat geldt zeker ook voor zijn donkere, sombere, spirituele muziek. Toch is dit een relatief ingetogen album met acht tracks (inclusief een videotrack) waarvan er zeven sterk zijn, met een goede afwisseling tussen prachtig, akoestisch gitaarspel, toetsengedomineerde volle, soms symfonische passages en enge geluiden om de mystieke sfeer nog meer te benadrukken.
Minpunt is 'Possaction' dat het verhaal over vampiers en 'blacklady kisses' afsluit. Bijna zes minuten geschreeuw van iemand die gefolterd wordt, is teveel van het goede. Verder een prima album voor hen die van zwaarmoedige 'doomprog' houden. Harry ´JoJo´ de Vries (wat een week 42)

Wat een week CD ...

LUNATIC SOUL - Impressions (2011)

Ambient en toch ...

... niet vervelend. Dat is de conclusie na het beluisteren van het derde album van Lunatic Soul 'Impressions'.
“Ambient Music” was de eerste associatie tijdens het beluisteren van het album. Ambient en New Age Music brengen bij mij vaak een kortstondig gevoel van euforie teweeg dat meestal na zeer korte tijd gevolgd wordt door gevoelens van verveling en saaiheid door het gebrek aan afwisseling. Dat bleek echter hier niet het geval. Hoewel het predikaat 'ambient' wel degelijk van toepassing is op 'Impressions': dromerige melodieën, het ontbreken van een ritmesectie en van de traditionele instrumenten van een bege- leidingsband. In plaats daarvan horen we vooral keyboards en synthesizers die prachtige soundscapes produceren.
Lunatic Soul is een solo-project van de bassist van progrockband Riverside, Mariusz Duda. De eerste twee albums van Lunatic Soul zijn overigens meer dan de moeite waard. Het eerste album is m.i. zelfs een meesterwerk. De hoes is totaal zwart gekleurd en die van het vervolgalbum heeft de 'kleur' van smetteloos wit. Het zal dan ook geen toeval zijn dat 'Impressions' de kleur grijs heeft. De acht 'impressions', die ongeveer 48 minuten duren en waaraan twee bonusnummers zijn toegevoegd, mogen zeker niet gekwalificeerd worden als grijs. Ze zijn huiveringwekkend mooi voor liefhebbers die terug verlangen naar de dromerigheid van Pink Floyd’s Echoes en naar de eerste albums van Mike Oldfield. Nostalgie? Voor mijn part! Ik geniet er niet minder om! (Henk Vermeulen, week 41)

Wat een week ... CD

TRAFFIC - The Low Spark of High Heeled Boys (1971)

Een reünie zal er ...

... nooit meer komen want Jim Capaldi en Chris Wood zijn er helaas niet meer en dat kan Steve Winwood, ondanks zijn kwaliteiten, niet compen- seren. We zullen het dus moeten doen met de grotendeels geremasterde catalogus en dat blijft een feest.
In de beginperiode maakte Traffic typische Engelse rock met een psychedelisch sausje. Het progressieve maar zeker ook het psychede- lische element werd echter begin jaren 70 steeds belangrijker, niet in de laatste plaats door de invloed van drugs. Sommige composities, vooral de langere stukken, kwamen grotendeels tot stand door improvisatie en dan wil een geestverruimend middel weleens helpen.
De titeltrack van 'The Low Spark of High Heeled Boys' is zo'n lange, uitgesponnen track. Gezegend met een briljant pianothema waar omheen wordt geïmproviseerd, ontstaat een compositie die zijn weerga niet kent en waarin de hele band, maar vooral Winwood op keyboards en Wood op woodwinds, al inspelend op elkaar grote hoogten bereikt. De foutjes heeft men terecht laten zitten, dat bewaakt de oorspronkelijkheid, en de mannen hoor je kreunen en schreeuwen alsof ze zichzelf verbazen over wat er zich gaandeweg in de studio ontwikkelt. Topwerk. Waar blijft nu eindelijk eens de remaster van 'When the Eagle Flies' (1974), ook al zo'n meesterwerk?
Harry 'JoJo' de Vries (wat een week 41)

Wat een week ... CD

PETER GABRIEL - Peter Gabriel I (1977)

'Writer's block' bij Gabriel ...

... zo schat ik in want deze creatieve, innovatieve artiest van weleer heeft al bijna een decennium geen eigen studiowerk meer gemaakt en 'verblijdt' ons met albums die wijzen op een gebrek aan nieuwe ideeën zoals het coveren van nummers van anderen, gestoken in een orkestjas, en binnenkort met een album waarop hij zijn eigen werk opnieuw inspeelt. En dat durft hij dan 'New Blood' te noemen. Nee, Gabriel zit voorlopig (?) op een dood spoor.
Vandaar dat ik weer eens greep naar eerdere albums. Zo kwamen 'Gabriel II, III & IV' de laatste weken voorbij en deze week zijn eerste solo-album. Dit debuut spreekt mij nog steeds zeer aan omdat enerzijds de relikwieën van zijn Genesis-tijd nog te horen zijn en je anderzijds merkt dat hij zoekt naar nieuwe wegen. Dat leverde geen stuurloos overgangswerk op. Integendeel. Voor mij staan 'Moribund the Burgermeister', 'Modern Love', 'Humdrum', 'Slowburn', 'Waiting for the Big One', 'Down the Dolce Vita' en natuurlijk 'Here Comes the Flood' zelfs nu nog fier overeind. Dat geldt overigens voor het overgrote deel van zijn rijk gevulde catalogus.
Des te teleurstellender is het dat Peter Gabriel, toch een van mijn idolen van vroeger, het creatieve pad al zo lang kwijt is. Ik begreep wel dat een 'writer's block' na verloop van tijd verdwijnt zodat de luikjes naar het experiment en de vernieuwing weer open kunnen gaan. Laten we dat dan maar hopen. Dat zou pas echt 'new blood' zijn. Harry 'JoJo' de Vries (wat een week 40)

Wicked Minds - Visioni, Deliri e Illusioni (2011)

Label: Black Widow Records
Bandsite: under construction
Running Time: 58:12
Reviewer: Harry 'JoJo' de Vries
Score: (out of 5 JoJo's)

Het Italiaanse Wicked Minds kwam eerder voorbij op ProgLog AFTERglow. En terecht want hun sterke album 'Witchflower' en het live-album 'Live at Burg Herzberg' zijn hier veeldraaiers geworden.
De band is schatplichtig aan Van der Graaf Generator en aan ELP, hoewel de klassieke invalshoek in de eigen composities grotendeels afwezig is, en refereert via het ronkende, scheurende Hammond Organ van Paolo 'Apollo' Negri ook aan Niacin. De Hammond speelt dan ook een dominante rol in de energieke muziek.
Op 'Visioni, Deliri e Ilussioni' heeft Wicked Minds gekozen voor een 'Tribute to Italian Prog' en toont een staalkaart aan covers uit het begin van de jaren '70 van bekende bands als PFM, Museo Rosenbach, Il Balletto di Bronzo, New Trolls, Clessidra en Le Orme en van minder bekende bands als The Trip, Osanna en Circus 2000. Covers dus. En zoals u weet ben ik een coverhater. Als de compositie letterlijk wordt nagespeeld dan kan ik namelijk beter naar het origineel luisteren. Als er aan gesleuteld wordt denk ik "blijf er met je fikke vanaf". Welnu, Wicked Minds geeft inderdaad een interpretatie van de originelen. Een probleem dus. Als ik over mijn bezwaar op dat punt heen stap, al is het maar om de band een eerlijke kans te geven in deze review, dan ben ik toch positief. Ook valt op dat een aantal originele leden van de gecoverde bands op hun eigen tracks meedoet. Is het dan eigenlijk nog een cover?
Waarom positief? Omdat het simpelweg professioneel klinkt en gewoon lekker bekt. Het album draait goed weg, er wordt meer dan uitstekend gemusiceerd en een geluk is dat ik niet alle originele tracks ken waardoor het in ieder geval voor mij fris klinkt. Uitschieters zijn de prachtige, kippenvel gevende uitvoering van PFM's 'La Carorozza di Hans/Impressioni di Settembre', het indrukwekkende 'Zarathustra' van Museu Rosenbac'h en 'Dio Del Silenzio' van Delirium. Minpuntje de rammelende opener 'Caronte I' van The Trip, hoewel dat bij The Trip ook al rammelde, en de schreeuwerige, zwakke zang van zangeres Monica Sardella in 'Un Posto' van Il Balletto di Bronzo. Maar dat drukt de pret niet op een totaal van veertien tracks.
Hoewel ik Wicked Minds, gehoord hun kwaliteit op de eerdere albums, liever met eigen werk zie komen, moet ik over mijn eigen 'coverschaduw' heen stappend concluderen dat deze ode aan de Italiaanse prog een goede aanvulling is op de bandcatalogus en dat ik mij er zeer mee vermaak. Na deze review ben ik weer gewoon een rechtgeaard coverhater en zal ik waar ik maar kan die coverzooi neersabelen. Daar kunt u vanop aan. Wicked Minds is de dans echter ontsprongen. Harry 'JoJo' de Vries (10-2011)

Personnel:
Monica Sardella – vocals
Lucio Calegari – guitars
Paolo 'Apollo' Negri – keys, Mellotron, Hammond
Enrico Garilli – bass
Ricky Lovotti – drums

Discography:
Witchflower (2006)
Live at Burg Herzberg (2006)
Visioni, Deliri e Illusioni (2011)

Wat een week ... CD

PINK FLOYD - Discovery Box (2011)

Machtig overzicht ...

... van de indrukwekkende catalogus van Pink Floyd, de band die in ieder geval de progressieve muziek veranderde, nog steeds veel bands beïn- vloedt en waarover Steven Wilson recent zei in iO Pages (103) "ambitieus, agressief en met prachtige songs'' en Opeth's Mickael Akerfeldt "neem nu 'Meddle' of 'The Wall', ze klinken nog altijd fris en van deze tijd".
Zo is het. Ik ga er ook niet teveel woorden aan besteden. Deze prachtig uitgevoerde box met een mooi boek van Storm Thorgerson met ongebruikt art-work, is een relatief goedkope manier om aan alle geremasterde albums te komen, in de Discovery-uitvoering welteverstaan.
De remastering laat meer details horen, is voller en is in ieder geval zo verbeterd dat een integrale en chronologische herbeluistering van het totale oeuvre nodig is. En dan word ik nog steeds, terwijl ik in al die jaren alles al tientallen zo niet honderden malen heb gehoord, verrast en verwonder ik mij over de immense creativiteit van deze band. De band die mijn leven op allerlei manieren beïnvloedde.
Ook de 'Experience Edition' van 'DOTM' is al binnen, inclusief bonus- schijf met een geweldige integrale live-uitvoering van 'DOTM'. Het wachten is nu nog op de 'experiences' van 'Wish You Were Here' en 'The Wall'. En dan laat ik de 'Immersion Editions' nog even buiten beschouwing. Het zijn gouden tijden voor Floyd-liefhebbers en de band staat weer dik in de hitlijsten. Harry 'JoJo' de Vries (wat een week 39)

Wat een week ... CD

BERT JANSCH - L.A. Turnaround (1974)

"De Jimi Hendrix van de akoestische gitaar'' …

... dat was wat Neil Young ooit zei over Bert Jansch, de op 5 oktober 2011 overleden Schotse singer-songwriter.
Jansch is bekend geworden als instrumentalist van de Britse groep Pentangle die in de periode 1967-1973 samen met Fairport Convention baanbrekend werk heeft verricht voor de Folkrock. De akoestische gitaar was het instrument waarmee hij zich onderscheidde. Zijn briljante gitaarspel in combinatie met zijn tedere, uiterst breekbare stem was en is voor vele vakgenoten een belangrijke inspiratiebron. Zo is Nick Drake bijvoorbeeld schatplichtig aan Jansch. Maar ook Jimmy Page van Led Zeppelin heeft ooit toegegeven dat zijn scheurende gitaarsolo’s geïnspireerd waren door het vingervlugge, beweeglijke snarenspel van Jansch.
Het schitterende, negende solo album 'L.A. Turnaround' is als prototype te beschouwen van wat Jansch in huis heeft als het gaat om zijn virtuositeit op de akoestische gitaar en zijn vermogen om prachtige folksongs te componeren. Het album is lang niet verkrijgbaar geweest omdat het niet op waarde werd geschat. In 2009 werd het echter opnieuw uitgebracht door EMI met vier bonustracks.
Het oorspronkelijke album bevat twaalf songs, variërend van traditionele Britse Folk ('Cluck Old Hen'), volledig instrumentaal werk ( 'Lady Nothing', 'Chambertin' (!)) en prachtige folk-country ballads waarin Jansch op passende wijze wordt geassisteerd door sfeervol pedal steel werk van Red Rhodes.
Bij het overlijden van een groot muzikant word ik steevast overvallen door een nostalgische stemming waarna ik mij vervolgens laaf aan het werk van de overledene. Zo ook bij Bert Jansch. Ik heb mijn stapeltje Jansch- en Pentangle albums reeds uit de kast gehaald ... Henk Vermeulen (wat een week 39)

Wat een week ... CD

STEVEN WILSON - Grace for Drowning (2011)

Een verademing ...

... het beluisteren van 'A Grace for Drowning', het tweede solo-project van Steven Wilson na het zwaar tegenvallende debuut 'Insurgentes'. Wilson’s andere projecten hebben laten zien dat hij extreem hoge kwaliteit ('Fear of a Blank Planet') afwisselt met abominabel werk. Dat laatste wordt vaak veroorzaakt door te ambitieuze doelstellingen ('The Incident') of juist door een gebrek er aan (Blackfield's 'Welcome to my DNA').
Wilson is in staat om zeer originele geluidsklanken te fabriceren die hij zodanig weet te integreren dat het resultaat vaak mysterieus en/of sprook- jesachtig klinkt en bovenal glashelder. Hij wordt dan ook regelmatig gevraagd als producer: door Opeth en onlangs nog door King Crimson voor het remix-project.
Het lijkt er op dat het werken aan dat laatste project hem heeft geïnspi- reerd tot het maken van 'A Grace for Drowning'. Mellotrongeluiden, gelar- deerd met prachtig, betoverend fluitspel, vormen namelijk de meest opvallende aspecten. Het blaaswerk van Theo Travis doet regelmatig denken aan King Crimson-familielid Mel Collins.
Waar de geluidscollages op 'Insurgentes' gekenmerkt werden door een dodelijke monotonie zijn ze hier avontuurlijk, spannend, afwisselend en boeiend. De handelsmerken, originele klanktapijten, geflankeerd door zijn lijzige telefoonstem, vormen ook hier de basis. Maar i.t.t. het debuut, hebben ze een functie in de compositie-opbouw. De aandacht wordt voortdurend opgeeist, je blijft nieuwsgierig en de als 'Gregoriaans' overkomende achtergrondklanken en -zang hebben een spiritueel effect. Zelfs het aanvankelijk taaie, ruim 23 minuten durende 'Raider II' blijkt een groeibriljant. Hoewel deze track te veel fragmenten bevat die op filmmu- ziek lijken. Zonder bijbehorende beelden fungeren zij echter onbedoeld als ruis. Die dissonanten wegen echter niet op tegen de schoonheid en de kracht van de rest van het album. Henk Vermeulen (wat een week 38)