Wat een week ... CD

SOAP & SKIN - Narrow (2012)

'Creepy music' ...

... het Engels verwoordt dat nu eenmaal beter dan het Nederlands. Dat is wat de Oostenrijke Anja Plaschg, alias Soap & Skin maakt. Luister naar 'Narrow' en naar het vorige en briljante album 'Lovetune for Vacuum' en bekijk haar website en alles wordt duidelijk.
Ik had in eerste instantie het beeld dat Plaschg zich er deze keer wel erg makkelijk van af had gemaakt met weliswaar acht tracks maar per saldo nog geen half uur muziek. Maar het blijkt een EP te zijn, hoewel dat nergens duidelijk wordt gemaakt. Met progressieve muziek van een singer/songwriter die geen singer/songwriter wil zijn en daarom (?) haar muziek lardeert met geluidsexperimenten, met een donkere produktie en met sombere teksten die 'airplay' moeten voorkomen.
Haar eerste album beviel mij beter. Dat was af, klaar. De composities op deze nieuweling zijn ook nu weer indrukwekkend zoals de emotionele opener 'Vater', 'Deathmental' (wat een lolbroek) en 'Cradlesong'. Toch mist er iets en dat is de rode draad die er op het debuut wel was, zowel muzikaal als tekstueel. Hoewel het ontbreken daarvan hoogstwaarschijnlijk is terug te voeren op de korte duur van een EP.
Het ontbreken van de grote lijn kan ook een indicatie zijn dat de jonge Plaschg veel van haar kruit al verschoten heeft op haar debuut en nu niet verder meer kan komen dan acht prima maar zeer korte songs. Dat gebeurt vaker. We wachten het volwaardige vervolgalbum af en vellen dan een definitief oordeel. Harry 'JoJo' de Vries (wat een week 08)

Redrocks - Redrocks (2011, EP)

Label: Redrocks
Bandsite: http://www.redrocks.fr/
Running Time: 28:41
Reviewer: Harry 'JoJo' de Vries
Score: (out of 5 JoJo's)

Redrocks is een stel jonge honden uit Frankrijk dat progrock maakt die beinvloed is door Porcupine Tree. Op zichzelf is het al bemoedigend te zien dat jonge mensen ervoor kiezen om dit soort muziek te spelen. Onterecht wordt vaak gedacht dat jongere generaties hier niet meer voor openstaan. Onzin, kijk en luister maar eens naar het Nederlandse DeWolff. En het resultaat dat Redrocks neerzet is zeker veelbelovend.
Deze EP - hoewel toch al bijna een half uur klokkend - is de eerste serieuze stap die de band zet, al is de uitstekende gitarist Steve Marsala al wat langer actief. Zoals gezegd is er veel invloed van Steven Wilson c.q. van de Tree te bemerken maar er schemeren ook referenties aan The Cure en The Foo Fighters door.
'Redrocks' bevat vijf tracks waarvan vooral het op een sequentie geba- seerde 'Cosmic Dream' mij zeer bevalt. Strakke basis, goede melodielijn, sterk gespeeld en spannend van begin tot eind. Zoals gezegd valt vooral het gitaarspel van Marsala op die zijn gitaar laat ronken en gieren zonder de rode draad uit het oog te verliezen en Marsala blijft de totale compositie overzien.
'Self-Destroyed Man' kent een intro dat te dicht zit op Porcupine Tree's 'Hate Song' maar ontwikkelt zich vervolgens tot een prima song waarin veel gebeurt. Minpuntje is toch wel de zang. Hoewel Leonel Mendes zeker geen slechte zanger is en veel drive uitstraalt, is zijn stem niet erg krachtig. Ik vraag mij af of hij live overeind kan blijven. Toch zit er wel rek in die stem denk ik en met het toenemen van de ervaring zal ook dit punt naar verwachting verbeteren. Ook hinkt de band nog op teveel gedachten. Zo bevat opener 'Skunk' vooral relatief simpele hard-rock terwijl in de overige songs veel affiniteit met de progressieve rock doorklinkt en de composities eclectischer, complexer en gelaagder zijn. Een keuze lijkt mij nodig en dan zou ik adviseren de lijn door te zetten van 'Cosmic Dream'.
Het Franse Redrocks kan, mits men keuzes maakt, een prima aanvulling zijn voor de progressieve muziek. Ik ben benieuwd of men doorpakt en ProgLog AFTERglow zal de band dan ook op de voet volgen. Daar is de kwaliteit namelijk goed genoeg voor. Harry 'JoJo' de Vries (02-2012)

Personnel:
Leonel Mendes - vocals, guitar
Steve Marsala - guitar
Guillaume Boudou - bass
Jean Prat - drums

Discography:
Redrocks (2011, EP)

Wat een week ... CD

ANATHEMA - Falling Deeper (2011)

In hoger sferen beland je ...

... na beluistering van dit nieuwe album van Anathema, de band die in een grijs verleden donkere metal maakte maar daar steeds verder vanaf is komen te staan. Intensieve beluistering via de koptelefoon lijkt zelfs tot een spirituele ervaring te leiden.
Op 'Falling Deeper' zijn geen nieuwe composities te vinden maar Daniel Cavanagh c.s. hebben ervoor gekozen een doornede uit de catalogus om te zetten in een orchestrale zetting, hier uitgevoerd door het London Session Orchestra o.l.v. Dave Stewart, met basale ondersteuning door de band. Vooral atmosferische songs zoals 'Crestfallen', 'Kingdom', 'Sunset of Age' en 'Everwake', met de Nederlandse Anneke van Giersbergen, vielen deze bewerking ten deel. Het resultaat is indrukwekkend, mystiek o.a. door de Keltische invloeden en bovenal kippenvel veroorzakend prachtig.
Blackfield zette op hun laatste album gladde strijkers onder spanningsloze songs, resulterend in muziek voor je ouders. Zelfs Steven Wilson beviel het niet maar kon onderwijl aanschouwen hoe de kritiekloze progscene hijgend achter het album aanrende. Hier geen gladde strijkers maar spannende arrangementen waar om de paar akkoorden iets gebeurt en waardoor je tot het eind van 'Falling Deeper' op het puntje van de stoel blijft zitten. Een briljant album van een creatieve band die stilstaan schuwt. Nu is het tot april aangenaam wachten op het nieuwe studiowerk 'Weather Systems'. Harry 'JoJo' de Vries (wat een week 07)

Wat een week CD …

MOTORPSYCHO - Heavy Metal Fruit (2009)

Een ongelooflijke hoeveelheid stijlen …

… is het eerste wat te binnen schiet bij de Noorse band Motorpsycho. Zo ook met ‘Heavy Metal Fruit’. Ik ken de band pas relatief kort en beken dat ik na kennisname van vier albums verkocht ben. De bandcatalogus van de band bevat inmiddels 14 studioalbums, 5 liveregistraties en een onge- looflijke hoeveelheid EP’s en singles: mij wacht een mooie toekomst.
De stijlen en genres die ik tot nu toe tegenkwam zijn (hard)rock, jazz, blues, folk, country, grunge, symfo, psychedelica, metal maar ook uiterst ‘beschaafde’ pop. Zo ook op ‘Heavy Metal Fruit’. Het bijzondere is dat de heterogeniteit meestal binnen in één track te horen is, wat de composities erg afwisselend en spannend maakt. Het spreekt dan vanzelf dat de nummers vaak aan de lange kant zijn.
Het album bestaat uit zes tracks waarvan er vier meer dan 9 minuten in beslag nemen. Het sluitstuk wordt gevormd door het bijna 21 minuten durende monumentale ‘Gullible's Travails’. Een schitterend stuk met een symfonische invalshoek. Een ander kenmerk van Motorpsycho betreft het bij vlagen schrikbarend hoge tempo. Dit gegeven, gecombineerd met het soms ongelooflijke volume en de complexiteit van de composities, maken dat men bij een eerste oppervlakkige luisterbeurt overweldigd zou kunnen worden. Het bijzondere is echter dat je na verloop van tijd ontdekt dat de geluidsorgies telkens uitmonden in en/of afgewisseld worden met rustpunten als oases die variëren van prachtige falsetten tot tedere folkmelodieën en schitterende harmonieën.
Die rustpunten markeren het verschil met bijvoorbeeld The Mars Volta waarin tempo, volume en complexiteit ook de boventoon voeren maar dan op een wijze waarbij er van de luisteraar teveel wordt gevraagd. Zo niet bij Motorpsycho. De luisteraar moet dan wel enige moeite doen om die rustpunten te ontdekken. Henk Vermeulen (wat een week 06)

Wat een week ... CD

SLIVOVITZ - Bani Ahead (2011)

De zoveelste band ...

... geïnspireerd door Soft Machine. Logisch, want 'Bani Ahead' is een Moonjune-release en dat label beweegt zich in dat segment. Ook logisch omdat Soft Machine een cruciaal puzzelstuk is in de psychedelische rock, en in de latere bezettingen, in de jazz-rock. Dat heeft het Italiaanse Slivovitz ook begrepen.
Op dit album is echter geenszins sprake van goedkope retro of naadloze imitatie. Slivovitz zet een door 'woodwinds' gedomineerd geluid neer dat weliswaar in o.a. opener 'Egiziaca' refereert aan 'Soft Machine 5', vooral door het ruimtelijke en met veel echo omhulde geluid van de trompet van Ciro Riccardi. Maar daarnaast definieert de band een eigen sound zoals bijvoor- beeld ook het Belgische The Wrong Object doet. Strakke soms funky ritmes, veel blazersarrangementen, verrassende 'moves' en melodielijnen, die doorgaans in de jazz-rock ontbreken maar hier echter voldoende aanwezig zijn, zoals in het sterke 'Egiziaca', in 'Open Focus' en in de titeltrack. En her en der Canterbury-invloed en echo's uit de Balkan. Dit laatste spreekt mij dan weer niet zo aan.
Een aangenaam album met avant-gardistische jazz-rock waarbij het traditionele gepiel grotendeels achterwege blijft en de melodie en het arrangement regeren. Naar ik begreep een stijlbreuk met de eerdere albums uit de catalogus van Slivovitz. Harry 'JoJo' de Vries (wat een week 06)

Ulver - The Norwegian National Opera (DVD, 2011)

Label: KScope
Bandsite: http://www.jester-records.com/ulver/
Running Time: 88:00
Reviewer: Henk Vermeulen
Score: (max. score)

Ulver (Noors voor 'wolven') bracht onlangs het alom geprezen 'Wars of the Roses' uit. Een bijzondere plaat vanwege het poëtische karakter, niet alleen door de bijna een kwartier durende voordracht door frontman Kristoffer Rygg alias Garm van een door sferische geluidsmuren omgeven gedicht. Deze live DVD (+ BluRay versie) 'The Norwegian National Opera' kent bij vlagen ook deze pakkende ingetogen sfeer. Het concert is op 31 juli 2010 opgenomen in the Oslo Opera House. In de herfst van dat jaar begon men de opnames van 'Wars of the Roses' dus de sfeerovereenkomst van beide projecten is niet moeilijk te verklaren.
Mijn eerste kennismaking met Ulver was via 'Kveldssanger' (1995), het tweede album uit de 'black metal trilogie'. Het merkwaardige is dat dat album niets maar dan ook helemaal niets met black metal te maken heeft, in tegenstelling tot de opener en het sluitstuk van de trilogie. Opvallend is dat Ulver in de trilogie metal combineert met folk. Het is op grond hiervan dat de band nog steeds te boek staat als een blackmetalband, hoewel na deze periode geen metal meer is geproduceerd. Op grond van hun totale oeuvre is de band eigenlijk niet in te delen in één genre. Er zijn invloeden te horen van blackmetal, Scandinavische folk, electronica, psychedelica, industrial, avant-garde, minimal music, rock, jazz, ambient en symfo. Al deze stijlen zijn, uitgezonderd de blackmetal en folk, op deze live uitvoering te herkennen. Behalve het originele, veelzijdige geluid is de stem van frontman Garm een handelsmerk. Zijn stem is gekenmerkt door dezelfde veelzijdigheid als de muziek. Zo ook op 'The Norwegian National Opera', waar met name de ingetogenheid van zijn stem veel indruk maakt, evenals het prachtige pianospel van Tore Ylwizaker.
Het concert is pas het tweede dat Ulver sinds de oprichting in 1993 heeft gegeven. In de tekst van het boekje maken de bandleden duidelijk dat zij het liefst als kluizenaars door het leven gaan: ”It took us 15 years to muster the will and want to interact with society, that is, perform live”. Zij zijn uiteindelijk overstag gegaan nadat zij zijn overgehaald door Stig Saeterbakken, schrijver en artistiek directeur van het Noorse festival voor literatuur. Het festivalthema was in dat jaar 'waarheid'. Pas nadat het bestuur de uitnodiging van een bekende Scandinavische historicus, die de Holocaust ontkent, had ingetrokken was Ulver bereid te komen spelen.
Aangezien het om een DVD gaat ligt het voor de hand dat ik aandacht aan de visuele vormgeving besteed. Toch ligt de kracht van deze DVD vooral in de muziek, en zo hoort het ook. Visueel valt er van de muzikanten weinig te zien omdat de heren van Ulver blijkbaar niet alleen in het dagelijks leven als kluizenaar door het leven gaan maar ook op het podium het liefst onzichtbaar willen blijven, getuige de minimale hoeveelheid licht dat het podium bestraalt. Wel worden er tijdens het spelen indrukwekkende achter- grondfilms en dia’s vertoond met thema’s als oorlog, marteling, verkrachting, religie en evolutie. Door de keuze van deze beelden wordt begrijpelijk waarom de heren het kluizenaarsbestaan verkiezen.
De enige twee overige visuele herinneringen die ik aan het bekijken van de DVD heb overgehouden betreffen een in het donker hangende man (of is het een pop?) waar tijdens het spelen van opener 'Moonpiece' minutenlang bloed uit de mond druipt.Tijdens afsluiter 'The Leg Cutting Piece' komt er een naakte man het podium op die vervolgens met zeer veel lenigheid, stilstaand, een balletstuk gaat opvoeren.
Het auditieve genot dat ik aan de DVD beleef maakt het relatieve visuele gemis meer dan goed: anderhalf uur plezier beleven aan adembenemende muziek met ambient, psychedelica, noise, jazz, rock en symfo en telkens weer die prachtige ingetogen stem van Garm. Henk Vermeulen (02-2012)

Personnel:
Christian Fennesz
Ole Alexander Halstensgard
Ian Johnstone
Daniel O’Sullivan
Tomas Pettersen,
Kristoffer Rygg (aka Garm)
Jorn H. Svaeren
Tore Ylwizaker

Discography:
Bergtatt – Et eeventyr i 5 capitler (1995)
Kveldssanger (1996)
Nattens madrigal – Aatte hymne til ulven i manden (1997)
Themes from William Blake's The Marriage of Heaven and Hell (1998)
Perdition City (2000)
Blood Inside (2005)
Shadows of the Sun (2007)
Wars of the Roses (2011)
The Norwegian National Opera DVD/Blue Ray(2011)

Wat een week ... CD

RUSH - Moving Pictures (1981/2006)

Weinig relevante, nieuwe releases ...

... dus de steven werd deze week verlegd naar oud werk. Deze keer naar 'Moving Pictures' van Rush, het illustere trio dat nog steeds met veel plezier de wereld rondtrekt.
Blijft toch een bijzondere band. Slechts met z'n drieën zo'n uniek en direct als 'Rush' herkenbaar geluid neerzetten dat is ware creativiteit. En volgens collega-redacteur Henk Vermeulen doen Lee, Peart en Lifeson dat nog steeds als de besten zoals bleek uit het concert dat hij vorig jaar van hen bezocht in de Rotterdamse Ahoy. Krasse knarren, jonge uitstraling door hun tijdloze muziek.
Op 'Moving Pictures', hier in de remaster-uitvoering, natuurlijk het briljante 'Tom Sawyer' waarvan zelfs zoonlief vrijdagavond zei - die met uitzondering van sporadische uitstapjes naar Porcupine Tree en Pink Floyd, doorgaans luistert naar discutabele mainstreampop en rap - "zo dat klinkt goed wie zijn dat?" Maar het gehele album bestaat uit Rush-klassiekers zoals 'YYZ', 'Red Barchetta' en 'The Camera Eye'.
Rush, in mijn beleving waren ze er altijd, en zo te horen en te lezen zullen ze ook nog wel een tijdje in actieve dienst blijven. Gelukkig maar want ook hun meest recente albums staan als een huis. Harry 'JoJo' de Vries (wat een week 05)